Annerieks Boekenblog

Cecilia en de jonkheer

2011-07-04T17:36:00.000+02:00

Vorige week was ik op bezoek bij een jonkheer en zijn vrouw - zij is trouwens geen 'jonkvrouw', want een jonkvrouw is een adellijke dame die niet getrouwd is. We zaten op het terras en ik vertelde hem over het manuscript dat ik net af had: 'Twee gouden ringen', dat zich gedeeltelijk afspeelt op Lammerenburg, een landgoed dat vroeger tussen Vlissingen en Koudekerke lag (nu bestaat het niet meer). Het verhaal wordt een deel in de serie Terugblikken van Uitgeverij Delubas en verschijnt aan het eind van dit jaar.

De serie Terugblikken gaat over de geschiedeniscanon van Nederland. Het 'venster', ofwel 'thema', van 'Twee gouden ringen' is 'Buitenhuizen - rijk wonen buiten de stad in de 17e en 18e eeuw'. Een personage uit mijn verhaal is Cecilia Steengracht. Ze heeft echt bestaan en was in de tijd van mijn verhaal zo'n 12 jaar oud. Lammerenburg was van haar vader en in haar kindertijd bracht ze daar de zomers door.

Cecilia trouwde later twee keer. Eerst met ene Joan Pieter Lantsheer, na zijn dood met de heer Abraham van Doorn. De jonkheer bij wie ik op bezoek was, is een nazaat uit het eerste huwelijk van deze Abraham van Doorn. Hij vond het erg leuk dat ik Cecilia - zijn stiefbetoveroveroverovergrootmoeder, of hoe je haar noemen wilt - in mijn boek voorkwam. Hij liet me zelfs het koperen plaatje van haar doodskist zien. Cecilia was begraven in het familiegraf bij het landgoed Moesbos in Koudekerke, eigendom van de Van Doorns. Toen de Duitsers in 1944 Walcheren onder water zetten, is de grafkelder erg beschadigd. Na de oorlog zijn de stoffelijke resten uit de vernielde kisten herbegraven in het bos rond het buitenhuis (en volgens de jonkheer waken de overledenen daar over landgoed en familie).

In het begin van de 20e eeuw is Moesbos zo verbouwd dat je er het hele jaar kunt wonen, niet alleen in de zomer. De jonkheer en zijn vrouw wonen er nu. Op Moesbos dronken we koffie, aten eierkoeken en spraken over Cecilia en andere bijzondere voorvaderen van de jonkheer. En ik kwam er dankzij de jonkheer achter dat er ook nog afstammelingen van de broer van Cecilia's eerste man op Walcheren wonen. In een buitenhuis: Zeeduin in Oostkapelle. Intussen heb ik ook met hen contact gehad.

We hebben ook nog even rondgelopen in het Moesbos-bos en bij de grafkelder. Wie weet heeft Cecilia wel ergens toegekeken...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Z.E.S. deel 5 met een stukje 4 :-(

2011-06-30T17:48:00.000+02:00

Nou, hij is er, de nieuwe Z.E.S. Er waren al een heleboel exemplaren van 'De verboden bunker' aan de boekhandels geleverd, toen Uitgeverij Clavis erachter kwam dat ze de verkeerde flaptekst op het boek hadden laten drukken. STOM STOM STOM!!!

Op deel 5 staat nu de flaptekst van deel 4. En op de rug staat 'De verborgen bunker'. Ook al zo stom.
En het ergste was: ik wist het niet. Door een reactie van een lezer op deze blog ontdekte ik het. Ik had zelf nog geen boek gezien, en ik had ook niks van de uitgeverij gehoord.
Niet leuk.

Clavis laat nu wikkels maken voor om de boeken heen. Heb je al een boek, maar geen wikkel? Dan kun je hem ophalen bij de boekhandel, of er een aanvragen met het contactformulier op http://www.clavisbooks.com/.
Boeken die vanaf nu verkocht worden, moeten een wikkel hebben! Vraag erom als je hem er niet bij krijgt!

Ondanks deze ellende hoor ik van verschillende lezers gelukkig wél weer dat ze het opnieuw een superspannend en leuk boek vinden. DANK JE WEL!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De bakker en zijn geheim

2011-06-09T13:04:00.000+02:00

Hij is er bijna: de vierde reeks leesboeken in de serie Terugblikken van Uitgeverij Delubas, een serie gebaseerd op de historische Canon van Nederland. In die reeks zal ook weer een door mij geschreven deel zitten, over het venster 'Karel V'.

In verschillende teksten en boeken over zijn leven las ik dat Karel V hield van veel eten, vooral van sterk gekruide, vette gerechten en van zoetigheid. Hij stouwde regelmatig grote hoeveelheden marsepein, wafels en ander lekkers naar binnen. Hij had een erg slecht gebit omdat hij zo veel snoepte.

En daar was het idee voor mijn verhaal! 'Het geheim van de bakker' speelt zich af in 1512 in Mechelen, waar de 12-jarige Karel toen woonde. Op een dag komt hij Griete tegen, de dochter van een bakker, die met een mand zoete koeken op weg is naar een klant. Karel proeft een koek, raakt eraan verslingerd en zegt dat Grietes vader voortaan aan het hof mag leveren. En dat zorgt voor een hoop haat en nijd onder de andere bakkers, met nare gevolgen voor Griete en haar familie.

Eind juni komt 'Het geheim van de bakker' uit.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kom naar Vlissingen op 16 en 17 april!

2011-03-22T22:38:00.001+01:00

Piko en Frutsel, de crime scene...

2011-03-10T15:16:00.005+01:00

Een paar jaar geleden vond ik na het omhakken van een boom in de tuin een nest met twee duivenbaby's. Eentje ging er snel dood, de ander kon ik grootbrengen. De duif vloog uit, kwam nog een paar keer terug, maar was me toen al snel vergeten, want ik heb hem daarna niet meer gezien. Mijn avonturen met de duifjes zijn terug te vinden in het Samenleesboek 'Piko en Frutsel' .

In onze tuin staat een vogelhuisje, dat ik trouw voorzie van zaadjes, nootjes en vetbolletjes. Elke dag zag ik wel een roodborstje, een merel, een musje of een meesje. De trouwste bezoekers waren echter een koppeltje kleine duiven. Piko was er niet bij, dat had ik allang gezien. Maar ze waren wél leuk.

Alles ging goed, tot ik op een dag dit tafereel aantrof. Een heuse crime scene, met de sporen van de moord nog duidelijk zichtbaar. Zit je daar als duif te smullen van een lekker hapje, word je zélf plots het lekkere hapje! Ik had het kunnen weten: er sluipen altijd een stuk of vijf buurkatten door onze tuin. Heb ik de arme duifjes in de val gelokt? Ben ik nu medeplichtig? Het ergste is nog dat er sindsdien veel minder vogeltjes in het huisje lijken te komen. En al helemaal geen duifjes...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De nieuwe Z.E.S.

2011-03-03T16:07:00.005+01:00

Hij is er nog niet, maar de cover wel: de nieuwe Z.E.S.!
Als alles goed gaat, verschijnt hij ergens in mei.

Als voorproefje alvast de tekst van de achterflap:

Izmets flyboard vliegt per ongeluk over de omheining van een afgesloten gebied. Als hij op zoek gaat, ontdekt hij een vervallen bunker. In de bunker staat een oude fiets, die hij mee naar huis neemt om op te knappen. Dan ontmoet hij een vrouw die de fiets herkent. Izmet en zijn vrienden Amber, Margot, Lars, Gina en Daan willen haar graag helpen uit te zoeken hoe de fiets op die ongewone plaats terechtgekomen is. Maar daarmee rakelen ze een oude zaak op die sommige mensen liever geheim willen houden...

Reken maar dat het weer spannend wordt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Heksen

2011-02-25T09:13:00.006+01:00

Het was weer spannend gisteren, tijdens de regionale finale van de
Nationale Voorleeswedstrijd, die ik voor de vijfde keer mocht presenteren. En niet alleen toen de uitslag bekend gemaakt moest worden en alle deelnemers bibberend van de spanning op een rijtje voor het voorleespodium stonden.

Een van de deelnemers, Lisa, had het boek 'De heksen' van Roald Dahl gekozen om uit voor te lezen. Niet zo gek, als je weet dat Dahl al sinds 1994, het jaar dat de Voorleeswedstrijd begon, in de top 10 van de meest gekozen schrijvers staat. Lisa beschreef met onheilspellende stem hoe geniepig, gluiperig en gemeen heksen zijn. Het ergste is nog, dat je ze niet kunt herkennen, want ze zien eruit als gewone vrouwen. Maar ondertussen bespieden en beloeren ze je tot ze een kans zien om je te bespringen. Het publiek hield de adem in en toen...

...werd er hard op het raam van de bibliotheek geklopt!

Was het iemand die naar binnen wilde? Een voorbijganger die dacht leuk te zijn? Of was het misschien toch...?

We zullen het nooit weten. Lisa werd met haar verhaal trouwens tweede, de eerste prijs ging naar Lyssa Tejero. Zij mag op 16 april naar de provinciale finale in Middelburg.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Postcodelettertjes

2011-02-10T16:27:00.006+01:00

Vorige maand sprak ik een mevrouw van de Vlaamse Stichting Lezen aan over het frustrerende feit dat het nog altijd niet mogelijk is om een in Nederland wonende schrijver online te boeken voor een lezing in Vlaanderen. Dat moet nog altijd ouderwets via de post of - soo eighties - de fax. De boosdoener is hun software: die kan de Nederlandse postcodes niet aan...

Binnenkort gaan ze hun website herzien, vertelde ze. Ik heb meteen zo ongeveer op mijn knieën gesmeekt om bij het veldje 'adres auteur' twee hokjes erbij te maken. Dan kunnen onze postcodelettertjes voortaan ook ingevuld worden. Organisatoren blij, schrijvers blij.

Ze beloofde er iets aan te doen. Ik ben benieuwd.

Gelukkig houdt de omslachtige aanvraagprocedure sommige Vlaamse scholen niet tegen. Zoals Basisschool Mariavreugde in Wondelgem, waar ik in het tweede leerjaar een Jens en Linworkshop mocht komen geven. Leesmama Ellen maakte er een fotocollage van:

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Frans spook

2011-02-04T15:54:00.003+01:00

Voor een speciale actie met kledingketen JBC in België is 'Het spook van de vuurtoren' in het Frans vertaald. Hoofdpersoon Amber is in de Franse versie omgedoopt tot 'Anaïs' en onze vriend Daan is 'Dan' geworden, als afkorting van Daniel.

De andere hoofdpersonages hebben hun naam behouden - blijkbaar was de vertaler van mening dat Margot, Gina, Lars en Izmet de Franstalige lezers bekend genoeg in de oren zouden klinken.

Staat wel leuk, zo'n Franse versie, toch?

Nou maar hopen dat ook de andere delen ooit vertaald worden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Gezoem van sinaasappel

2011-01-13T10:14:00.007+01:00

Al gehoord van de Prins van Sinaasappel?
Volgens WorldLingo.com heeft hij echt bestaan:

Hm... even denken... aha... The Prince of Orange! Natuurlijk.

En dat Gezoem daar rechtsonder, waar zou dat op slaan? Even verder scrollen...

Gezoem van Bergen... er werd 'op gestormd' op 18 september 1747, tja, dat moet dan wel Bergen op Zoom zijn.

Volgens WorldLingo.com is "machine translation a cost-effective alternative to professional translation."
Toegegeven, het is handig om heel globaal de inhoud van een website in een vreemde taal mee te krijgen. Maar als alternatief voor een professionele vertaling? Stel je voor dat mensen die bewering serieus nemen. Daar kun je, nadat je schaterlach om 'De Prins van Sinaasappel' is weggestorven, toch alleen maar treurig van worden?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Ocharme

2011-01-04T20:39:00.003+01:00

Vorige keer schreef ik dat we drie kippen hadden... maar nu hebben we er nog maar twee. Op oudejaarsdag lag er eentje stijf en koud en heel erg dood op haar zij in de ren.

Ocharme. Doodgevroren is ze niet, want het vroor niet en ze had de hele vriesmaand december goed doorstaan. Ik denk dat ze ziek was. Of gewoon oud. Onze kippen zijn tenslotte al zeven jaar, en dat is hoogbejaard voor een kriel.

Het zou een zielig verhaal geweest zijn voor Jens en Lin, als die serie niet afgelopen was. Ik bewaar het dus nog maar even. Je weet nooit wanneer het van pas komt...

Voor ik het vergeet: iedereen een gelukkig en gezond 2011 toegewenst! (Nog vier maanden en dan komt de nieuwe Z.E.S. uit!)

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kippen

2010-12-24T08:00:00.000+01:00

Als ik een klas bezoek, mogen de kinderen natuurlijk altijd vragen stellen. Soms hebben ze de vragen voorbereid, soms komen ze spontaan naar boven.

Onlangs was het weer 'vragenuurtje' in een kleine dorpsschool in het oosten des lands. Een vraag die regelmatig opduikt, en ook hier weer gesteld werd, was:

'Heeft u huisdieren?'

Nou zijn wij niet zo van de huisdieren. Honden en katten komen bij ons niet binnen. Dat vinden veel kinderen moeilijk te snappen. Maar voor ze zouden gaan denken dat ik een huisdierenhater ben, zeg ik altijd snel:

'Ja hoor, wij hebben drie kippen! Eerst hadden we er vier, maar er eentje is er helaas overleden. Die hebben we netjes begraven in de tuin.'

Meestal zijn de reacties gemengd verbaasd en enthousiast - alsof ze nog niet aan kippen als potentiële huisdieren hadden gedacht, maar het eigenlijk wel grappig vinden. Deze keer was het anders. Een jongen op de eerste rij keek een beetje smalend en zei:

'Drie kippen? Huh, wij hebben er wel veertigduizend!'

Ja, dáár kan ik niet tegenop.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kranig

2010-12-17T08:00:00.000+01:00

Een tijdje geleden was ik op bezoek bij drie basisscholen in Borne (Overijssel). Caja Cazemier, Theo Engelen en Evelien van Dort waren er ook; die bezochten weer andere scholen in de buurt. We kregen ieder een vrijwilliger van de bibliotheek 'toegewezen', die ons van de ene naar de andere school begeleidde.

Ik mocht op stap met een oudere dame, die me in haar Ford Fiesta enthousiast door de straten van Borne en omstreken loodste. Ik vermoedde wel dat ze de pensioenleeftijd al gepasseerd was, maar toen ze zei dat ze éénentachtig was, stond ik toch even verbaasd te kijken. En toen ze er ook nog bij vertelde dat ze pas geleden ernstig ziek was geweest, nam mijn bewondering voor haar kranigheid alleen maar toe.

Ik hoop dat ik op mijn eenentachtigste ook nog zo kordaat in mijn auto kan rondtuffen. Misschien ben ik dan ook wel vrijwilligster bij een bibliotheek. Dan zijn mijn eigen boeken allang ouderwets en staan ze ergens in het magazijn te verstoffen (maar dan zet ik ze stiekem terug op de plank, natuurlijk). Of ze worden nog altijd stukgelezen en uitgeleend (als e-book of wat dies meer zij), en zijn inmiddels aan hun zesentwintigste druk toe.

Die laatste optie heeft eigenlijk wel mijn voorkeur...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Burgers en stoommachines

2010-12-09T12:19:00.006+01:00

Ja, het is wat rustig geweest, na de drukte rond de PZC-publieksprijs. Ik ben maar weer stilletjes aan het schrijven geslagen... ik hoop deze of volgende week een nieuw boek af te hebben.

Het is eens iets anders dan anders. Het is namelijk een non-fictieboek. Wel in een reeks waarvoor ik al meer boeken heb geschreven: Terugblikken van Uitgeverij Delubas. Naast de prentenboeken en de leesboeken komt er een informatieve reeks over de tien tijdvakken van de canon van de Nederlandse geschiedenis.

En ik mag het boek over tijdvak 8 ('De tijd van burgers en stoommachines', 1800-1900) schrijven. Ik heb me dus ondergedompeld in de wereld van stoomtreinen, fabrieken en kolonies. De tijd van woningnood, onderwijshervorming en grondwetsherziening. Dat betekent: veel lezen, veel opzoeken, veel selecteren - want álles is interessant - schrijven, schrappen, opnieuw beginnen... Maar het is superleuk en ik leer er een boel bij.

En als het boek af is, gebruik ik die kennis misschien nog wel eens voor een nieuw, spannend verhaal...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Gewonnen!

2010-11-06T20:28:00.004+01:00

Gisteravond was dan toch eindelijk, na een zenuwslopende laatste stemweek, de uitreiking van de PZC-publieksprijs voor het beste Zeeuwse boek en...

ik heb 'm gewonnen!

Iedereen die gestemd heeft, de oproep om te stemmen doorgestuurd heeft of op een andere manier reclame gemaakt heeft: BEDANKT!

Bekijk hier het filmpje van de uitreiking.

Floortje Zwigtman kreeg de juryprijs voor haar boek 'Spiegeljongen' en Franca Treurs boek 'Dorsvloer vol confetti' werd bekroond met de Jan Bruijnsprijs voor het beste Zeeuws-Zeeuwse boek (Zeeuws auteur, Zeeuws onderwerp).

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Nog 1 dag!

2010-11-04T21:30:00.003+01:00

Nog 1 dag stemmen voor de PZC-publieksprijs! Ik sta nog altijd bovenaan, maar het verschil met nr. 2 is maar 25 stemmen!

Heb je nog niet gestemd? Stuur dan snel een mail naar web@pzc.nl en vermeld bij het onderwerp 'Boekenprijs: Drijven op een dak'. Meer hoeft er niet in te staan. Versturen en je hebt gestemd!

Het kan nog t/m vrijdag 5 november 16 uur!

Bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Het is weer boekenbeurs

2010-11-02T14:26:00.003+01:00

Het is weer boekenbeurs in Antwerpen! Natuurlijk ben ik weer van de partij (voor de tiende keer!). Gisteren ging de kop eraf met een drukke signeerdag (feestdag én herfstvakantie in België!) Toen ik aankwam bij Antwerp Expo stonden er zulke lange rijen voor de kassa's dat ik even dacht dat ik in de Efteling beland was... hoewel, daar was ik afgelopen vrijdag, en daar waren de rijen korter!

De Boekenbeurs duurt t/m 11 november. Je kunt me nog vinden op de stand van Clavis (zaal 2, stand 223) op vrijdag 5 november van 11-13 en van 14-16 uur en op zaterdag 6 november van 11-13 en van 14-17 uur.

Kijk op de website van de Boekenbeurs voor alle signeersessies en andere activiteiten.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Zou het....?

2010-10-30T11:11:00.003+02:00

Het wordt alsmaar spannender met die PZC-publieksprijs... in de laatste tussenstand ben ik gestegen van de vierde plaats naar.... nummer 1! Klik hier voor de tussenstand van 30 oktober.

Je kunt nog altijd stemmen (t/m donderdag 4 november). Wil je me helpen die eerste plaats te behouden (want de concurrentie zit me wel op de hielen!), stem dan alsnog voor 'Drijven op een dak', via de website of door een mail te sturen naar web@pzc.nl met in het onderwerp 'Boekenprijs: Drijven op een dak'.

Volgende week de einduitslag!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Op bezoek

2010-10-25T20:50:00.004+02:00

Bij de prijsuitreiking van de wedstrijd 'Teken je eigen droombed' had ik een klasbezoek verloot onder alle deelnemers. Serge uit groep 7 van basisschool 't Vogelnest in Hengstdijk had het bezoek gewonnen, en dus was ik afgelopen week te gast op zijn school. (foto K. Leenknegt)

Voor meer foto's, kijk op de dorpswebsite van Hengstdijk.

En... ik ben weer een plaats gestegen in de lijst voor de PZC-publieksprijs! Ik sta nu op 4, met nog 2 weken te gaan. Heb je al gestemd? Bedankt! Nog niet? Het kan nog t/m 4 november.

Ja ik stem op "Drijven op een dak"
(Of stuur een mail naar web@pzc.nl en zet in het onderwerp: 'Boekenprijs: Drijven op een dak'). Je mag per e-mailadres 1x stemmen. Heb je er dus meer, kun je vaker stemmen! En stuur het door naar familie, vrienden, bekenden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Naar de 5e plaats!

2010-10-18T21:15:00.002+02:00

Vorige week steeg ik met 'Drijven op een dak' van 9 naar 7 in de race om de PZC-publieksprijs en afgelopen zaterdag ben ik weer twee plaatsjes opgeschoven: ik sta nu op 5!

Iedereen die al gestemd heeft, bedankt! En iedereen die nog niet gestemd heeft: het kan nog tot 5 november via de volgende link:

Ja, ik stem op 'Drijven op een dak' !

Op de lokale tv-omroep Omroep Hulst TV was ik vorige week ook te zien, o.a. met 'Drijven op een dak'. Klik hier voor het filmpje.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Nieuwe hyver...

2010-10-11T21:43:00.004+02:00

Ik ben 'om'!

Ik heb nu ook een Hyves:

www.anneriekvanheugten.hyves.nl

Ik heb een beetje zitten sleutelen en spelen en heb een flitsende Z.E.S.-achtergrond gecreëerd; ga er maar eens kijken, dan lees je de laatste nieuwtjes, kun je mijn vriend worden en een krabbel achterlaten.

Je vindt er ook de foto's van het feestje dat we afgelopen zaterdag vierden ter gelegenheid van het verschijnen van mijn 25e boek.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

In de toptien!

2010-10-08T12:11:00.004+02:00

De stemming voor de PZC-publieksprijs is in volle gang. Er komen 44 boeken in aanmerking, en na de eerste week sta ik in de toptien! (op een gedeelde negende plaats).

Help 'Drijven op een dak' de eerste plaats te veroveren en stem mee (en stuur de link door naar je vrienden, familie, collega's...):

Ja, ik stem op 'Drijven op een dak'!

Per e-mailadres kun je één keer stemmen.

Volgende week weer een update!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Goed Nederlands

2010-10-01T08:00:00.001+02:00

Collega Joke Reijnders heeft een blog waar je blij van wordt, want ze zet er alleen maar blije berichtjes op. Aan te raden dus als je je eens niet zo blij voelt. Van Jokes berichtjes fleur je gegarandeerd weer op.

De foto hiernaast is van een heel andere orde. Toen ik de advertentie aan een etalageruit van een modezaak zag hangen, moest ik er in eerste instantie vreselijk om lachen. Maar eigenlijk is het iets waar je helemáál niet blij van wordt. Het koeterwaaltaaltje dat daar gebezigd wordt, is nauwelijks Nederlands te noemen, en je moet al heel goed lezen voor je snapt wat ze bedoelen.

De affiche hing in België, dus het zal wel een vertaling-met-het-woordenboek-ernaast zijn uit het Frans. En je bent gewaarschuwd: de grote letters zijn nog maar het begin! Probeer de kleine letters maar eens te lezen...

Dit heeft natuurlijk niks met boeken te maken. Maar ik kon het niet laten om het toch te publiceren. Het gaat immers wel over schrijven. Een beetje respect voor de lezer is dan het minste... en dat is hier ver te zoeken. Naam en plaats heb ik maar uitgegumd, uit piëteit met de ongelukkige schrijver/winkelketen.

Je snapt dat ze om een tweetalige verkoopster vragen, want zelf zijn ze zo te zien nauwelijks anderhalftalig! Ik ben trouwens benieuwd of ze haar nog gevonden hebben...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Stem op 'Drijven op een dak!'

2010-09-28T19:39:00.005+02:00

Het is weer zover: je kunt stemmen voor de PZC-publieksprijs! Mijn boek 'Drijven op een dak' staat op de lijst van boeken die in aanmerking komen, dus... stemmen maar!

Klik op de link hieronder en daarna op het vinkje bij het boek. Dan gaat het mailprogramma open. Je hoeft dan alleen nog op de verzendknop te drukken en je hebt gestemd.

Help je mee deze prijs dit jaar eens voor een jeugdboek in de wacht te slepen?

Alvast bedankt!

Ja, ik stem op 'Drijven op een dak'!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Ronde Tafel

2010-09-24T11:35:00.004+02:00

Afgelopen weekend was het weer Schrijversweekend in het Archeon, en dat betekende dat de Schrijvers van de Ronde Tafel daar het hele weekend aanwezig waren met hun boeken en allerlei leuke activiteiten. En wat nou zo leuk is: sinds afgelopen weekend hoor ik ook bij de Schrijvers van de Ronde Tafel!

De Schrijvers van de Ronde Tafel houden zich vooral bezig met het schrijven van historische boeken. Dankzij 'De man in de modder', 'Een huis vol geheimen', 'Drijven op een dak', en 'De valse koopman' mag ik nu de rangen komen versterken. En er zullen nog meer boeken volgen! Het lidmaatschap van de SVDRT is een goeie por in de rug om een historisch boek dat al vijf jaar voor driekwart af is, ook echt eens helemaal af te maken...

Een van de activiteiten tijdens het Schrijversweekend was een schrijfestafette. Enkele schrijvers hadden een begin gemaakt van een verhaal, en de Archeonbezoekers hielpen om het af te maken door elk de volgende zin te bedenken. Dat leverde verrassende resultaten op! Binnenkort kun je het verhaal van de foto lezen op de website van de Schrijvers van de Ronde Tafel.

Het schrijven zelf gebeurde trouwens niet op een ronde tafel, maar op een heel lange, zoals je ziet... en nog was hij te kort voor al die inspiratie die die dag op ons afkwam!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Op weg naar Z.E.S. 5

2010-09-10T12:33:00.003+02:00

Het is af! Het manuscript voor Z.E.S. 5 is gisteren naar de uitgever gestuurd. Geplande verschijningsdatum is voorjaar 2011.

Het boek gaat 'De verboden bunker' heten.

Spannend!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vooruit tellen

2010-09-03T14:48:00.006+02:00

Ik vind het nog altijd ongelooflijk, maar het is toch echt waar: onlangs verscheen mijn vijfentwintigste boek: 'De grote beddentest', verschenen in de reeks Spannend van Uitgeverij Delubas.

Toen in 2001 mijn eerste boek uitkwam, was nummer twee net klaar, en was ik bezig aan het derde. Op dat moment had ik nog geen idee voor een volgend verhaal. En dat joeg me een beetje angst aan: wat als ik na nummer drie nou eens helemaal niks meer wist te bedenken?

Het was net alsof ik, om gerustgesteld te worden, tijdens het schrijven van het ene boek al een opzet moest hebben voor een volgend, om zeker te weten dat ik aan de gang zou kunnen blijven.

Ergens heb ik dat nog steeds. Nummer 25 staat dus nu in de schappen, nummer 26 is naar de uitgever gestuurd en nummer 27 is deel 5 van Z.E.S... die rolt vandaag of morgen uit de printer.

Van nummer 28 weet ik het onderwerp wel (boek in opdracht), maar ik heb nog geen idee van een verhaal. Nummer 29 wordt waarschijnlijk deel 6 van Z.E.S. (ook nog geen idee voor het verhaal) en nummer 30... help! Wat dan?

Ach, dan zitten we al lang in 2011. Tijd zat voor nieuwe ideeën. Na 25 boeken weet ik wel dat ze uiteindelijk toch komen, maar ondanks dat is het nog altijd spannend.

En dat is maar goed ook, denk ik!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Namen

2010-08-18T08:00:00.000+02:00

Namen kiezen voor je personages is soms een hele opgave, vooral als die namen een serie lang mee moeten. Ze moeten makkelijk te lezen zijn en het lezen niet vertragen (een gevaar bij namen als Catherine-Thérèse of Lodewijk-Filips, hoe leuk je die namen misschien ook vindt); en ze moeten niet al te veel gebaseerd zijn op mensen op je omgeving, zeker niet als het 'slechte' karakters zijn. Hoewel ik daar wel eens tegen zondig, maar dan meer als grapje.

Bij 'Jens en Lin' was ik snel uit de jongensnaam: 'Jens' klinkt stoer, ondeugend en is een naam die populair is bij de doelgroep: de voorlezende ouders. 'Lin' duurde iets langer; ik zocht een Chinese naam die westerse kinderen vertrouwd genoeg in de oren zou klinken.

Voor de serie 'Z.E.S.' heb ik de naam 'Massimo Paganini' bedacht voor de vader van Gina, de Italiaanse restauranthouder. Zomaar wat Italiaanse namen bij elkaar gegooid. Ik kwam later pas op de gedachte om eens te controleren of er echt iemand zo heet. Nou, google maar eens op die naam... En zo lopen er ongetwijfeld nog meer personen rond die een naam dragen die ik voor een van mijn personages bedacht heb.

Soms krijg ik mailtjes van lezers die schrijven dat ze Amber, Margot, Thomas, Jens of Maud heten. Een tijdje geleden kreeg ik een leuk mailtje van een moeder: ze had 'De lentekriebels van Jens en Lin' voorgelezen aan haar zoontje en dochtertje, die luisteren naar de namen... Jens en Linn!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Bunkers

2010-08-11T08:00:00.001+02:00

Voor de nieuwe Z.E.S. ben ik op pad geweest naar het domein Raversijde bij Oostende. Daar is het openluchtmuseum Atlantikwall, waar nog enkele batterijen bunkers uit de Eerste en de Tweede Wereldoorlog te bezichtigen zijn.

De nieuwe Z.E.S. krijgt als titel (voorlopig) 'De verboden bunker' mee. Een bunker zoals je ze in Raversijde en op nog veel meer plaatsen in Nederland en België kunt zien, speelt er een bijzondere rol in.

Het verhaal zelf heeft trouwens niets met welke oorlog dan ook te maken. De dingen die in en rond de bunker gebeuren, hebben betrekking op duistere zaken die zich vijfentwintig jaar geleden hebben afgespeeld, maar die nu door Izmet en zijn vrienden aan het licht gebracht worden. Tot ongenoegen van bepaalde personen...

Op de foto zie je een afvoerpijp van kruitdamp in zo'n bunker. Een dergelijke pijp zul je in het verhaal ook tegenkomen.

Wordt vervolgd!

Reageren op dit bericht? Klik op reacties hieronder.

De nieuwe Z.E.S.

2010-08-04T08:00:00.001+02:00

Oef, ik ben er dan toch aan begonnen: de nieuwe Z.E.S.! Volgens een strak schema probeer ik te schrijven, zodat deel 5 in het voorjaar in de winkel kan liggen. Hoofdpersoon deze keer is Izmet, en het draait allemaal om een bunker in een verboden gebied...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Zomerverhaaltjes

2010-07-28T14:35:00.003+02:00

Hij is er: de nieuwe Jens en Lin! Die moet natuurlijk mee op vakantie... want het zijn stuk voor stuk zomerverhaaltjes - Jens en Lin gaan varen met buurman Zeerover, bouwen een kwallenkasteel aan zee, doen een spannende ontdekking op zolder tijdens een regenachtige dag, spelen camping in de tuin en vangen lieveheersbeestjes.

Achterin staan natuurlijk weer zomerse knutsel- en receptentips. Hoe maak je een schelpenfotolijstje of een vlieger, en wat gaat er in een banaan-kokosnootmilkshake? (Ja, banaan en kokos, natuurlijk).

De ongelooflijk schattige tekeningen zijn weer van Sanne te Loo.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Gastles of strand

2010-06-22T08:00:00.001+02:00

Er zijn van die locaties waar je elke week wel een gastles zou willen geven. Neem Cadzand bijvoorbeeld. Een programma van drie of vier gastlessen per dag, met tussen de middag zo'n anderhalf uur pauze. Wat doe je dan in die anderhalf uur? Naar het strand natuurlijk!

In Cadzand scheen de zon uitbundig, het strandpaviljoen was open en links en rechts hoorde ik Duitse toeristen kletsen. Broodje besteld, boekje erbij, zeegeruis op de achtergrond... ja, zo had ik wel de hele middag willen blijven zitten. Hoewel er zo'n straffe wind stond dat de sla van mijn bord waaide en het zand erin.

Maar ja, om één uur moest ik toch echt weer op school zijn. De zoon van de eigenaar van het strandpaviljoen had me al in de gaten - hij herkende me van de eerste gastles, twee weken eerder! En hoe aangenaam het op het strand ook was, in de klas was het ook weer gezellig.

Deze week mag ik nog een keer naar Groede. Dat wordt duimen voor mooi weer!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Eetbaar verhaal

2010-06-17T15:52:00.004+02:00

Een tijdje terug was ik in Museum De Dubbelde Palmboom in Rotterdam voor een workshop verhaaltjes schrijven. In het museum liep een tentoonstelling over de geschiedenis van de politie. De deelnemers aan de workshop werden rondgeleid door een oud-politieman met een échte 'bromsnor', en daarna gingen ze aan de slag om een verhaal te schrijven. Natuurlijk met de politieman in de hoofdrol. Ik hielp ze om hun ideeën naar het papier te vertalen.

Het leuke was, dat ze hun verhaal daarna konden opeten... want het werd geschreven met eetbare inkt op eetbaar papier. Bovendien konden ze het verhaal versieren met allerlei lekkers, dat vastgeplakt werd met honing en chocopasta.

Het is maar goed dat ik mijn verhalen niet op eetbaar papier schrijf. Er zou niks meer van over zijn als ze naar de uitgever moesten. Eén jongen had dat ook in de smiezen, en hij schreef zijn verhaal eerst over met een 'gewone' pen op 'gewoon' papier, zodat hij én lekker kon smullen én zijn verhaal mee naar huis kon nemen.

Slim!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De zomer komt eraan

2010-05-03T20:15:00.005+02:00

Leek het de afgelopen weken al bijna zomer, met die blauwe luchten en stralende zonneschijn, momenteel is het weer bar en boos buiten: harde wind en regen die stug blijft vallen, meivakantie of niet...

Maar daarom niet getreurd. Binnenkort brengt de nieuwe Jens en Lin de zomer volop in huis! De cover - opnieuw met een prachtige tekening van Sanne te Loo - is alvast een zonnig voorproefje van vijftien nieuwe verhaaltjes die allemaal in de zomer spelen. Met natuurlijk achterin weer vijf knutseltips en receptjes (de kokosnootsmoothie is uiteindelijk een milkshake geworden, en erg lekker!!)

Half juni is het zover, hoop ik.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Koffer

2010-04-16T08:00:00.000+02:00

Voor wie zich afvraagt wat voor ding dat is op het plaatje; wel, dat is mijn nieuwe lezingenkoffer. Als ik naar een school of bibliotheek ga zeul ik meestal een stapel boeken, een map met beeldmateriaal, boekenleggers, posters en meer van dat spul mee (ja, ook als er in de klas een digitaal schoolbord is, want je weet maar nooit of zo'n ding kapot is...).

Die spullen sleep ik achter me aan in een soort van boodschappentrolley die een paar jaar geleden onderdeel was van een kerstpakket. Lekker goedkoop en handig. Het ding leek solide genoeg, maar bleek toch niet bestand tegen het gewicht van mijn almaar groeiende boekenpakket. De pootjes onder bij de wieltjes, waardoor het ding rechtop kon blijven staan, braken al snel af, en zelfs lijmen met de allersterkste Bisonlijm hielp niet. Zodra ik hem rechtzet, zakt mijn boodschappentrolley scheef als een zieke eend.

Een hele poos geleden wandelde ik in Sluis voorbij een tassenwinkel. En daar stond hij: trendy, hip, apart, roze met witte bollen. Zou dát geen leuke nieuwe lezingenkoffer zijn? Toch kocht ik hem niet. Vond hem misschien wel iets té trendy voor mij. Stom, want een tijdje later was hij weg.

Maar ik kwam hem opnieuw tegen, in Mechelen, vorige week. En toen heb ik niet langer geaarzeld. En dus, als je mij vanaf nu met een roze bollenkoffer ziet zeulen, dan ben ik op weg naar een lezing. Hoewel, misschien kan hij ook wel mee op vakantie. Opvallen doet hij in elk geval wel op de bagageband!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Mechelen

2010-04-09T08:00:00.002+02:00

Dat de regering van ons land in Den Haag zetelt, dat is wel ongeveer bij iedereen bekend. Maar wie weet welke stad zo tussen 1500 en 1530 het bestuurlijk centrum van de Nederlanden was?
Den Haag? Amsterdam? Antwerpen? Brussel?
Mis.
Het was Mechelen.
Pardon?
Jawel, Mechelen. Tegenwoordig een vriendelijke, middelgrote stad in het Antwerpse, maar aan het begin van de zestiende eeuw het absolute middelpunt van bestuur, cultuur en rechtspraak. Het hof van de landvoogdes was in Mechelen, en de Grote Raad, het hoogste gerechtshof in de Nederlanden, zetelde in Mechelen.

Die landvoogdes was Margaretha van Oostenrijk, de tante van de latere keizer Karel V. Karel werd samen met zijn zusjes door haar opgevoed.

En dat is dan weer interessant voor mij, want het volgende deel dat ik ga schrijven in de historische leesreeks Terugblikken gaat over Karel V en ik ga het verhaal situeren in het Mechelen van rond 1512, als Karel een jaar of 12 is, dus. Hij was toen nog geen keizer, maar wel al heer der Nederlanden.

Een bezoek aan Mechelen was dus onvermijdelijk. Ik was er al geweest, in januari, en toen was het weer zo slecht dat ik bijna besloot om mijn verhaal over Karel zich dan maar in Spanje af te laten spelen. Maar deze week scheen de zon, en het was heerlijk om door de straten te dwalen en de sfeer van de middeleeuwse stad op te snuiven. De verleiding was groot om na de verkenningstocht op een terras in de zon te gaan zitten in plaats van in het archief...

Maar ik was sterk... en ik vond het aan de andere kant dan ook wel weer leuk om een paar documenten uit de vijftiende eeuw 'in het echt' te mogen bekijken. Al kon ik er geen fluit van lezen, want de inkt was vervaagd en het handschrift niet al te duidelijk.

Toch was ik er wel even stil van: ik had iets in handen wat meer dan vijfhonderd jaar geleden door iemand was opgeschreven. En ineens vroeg ik me af: Zou iemand over vijfhonderd jaar mijn boekje over Karel V in een archief opvragen?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Fietstas

2010-04-02T09:00:00.001+02:00

Vorige week was ik op bezoek bij het derde leerjaar van de basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg. De boeken van Z.E.S. stonden centraal, en de leerlingen waren erg benieuwd naar waar deel vijf over zal gaan.

Ik vertelde dat ik nog volop bezig ben met het bedenken van het verhaal, maar dat ik al wel een begin heb. Het komt erop neer dat er een fiets gevonden wordt met een fietstas eraan waarin iets geheimzinnigs zit. Maar wat precies, dat moet ik nog bedenken.

Ik vroeg of de klas misschien ideeën had. En ja, daar kwamen ze:

Liefdesbrieven! Dagboeken! Kranten! Foto's! Geweren! enz...

Iemand suggereerde dat de fiets kon vliegen. Of dat je, als je hem aanraakte, mee de grond in gezogen werd. Of dat de fiets veranderde in een buitenaards wezen... hoe langer we bezig bleven, hoe gekker het werd.

En uit al die gekke, goede, vreemde, waanzinnige ideeën moet ik er een halen waarmee ik een boek kan schrijven dat én leuk, én spannend én geloofwaardig is.

Ik heb nog veel werk, geloof ik.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Schattig

2010-03-26T09:00:00.001+01:00

Zijn ze niet schattig? Dit zijn Ellis en Naïma, de hoofdpersonen uit mijn verhaal 'De grote beddentest', een boekje in de nieuwe reeks 'Spannend' van Uitgeverij Delubas. Het verschijnt over een paar maanden.

Ellis krijgt een nieuwe kamer, maar ze wil niet zomaar een bed kiezen. Daarom laten zij en haar vriendin Naïma zich opsluiten in een meubelwinkel om 's nachts een paar bedden te kunnen uitproberen. Maar plots horen ze voetstappen in de stille winkel...

Ze slagen erin om de geheimzinnige persoon uit te schakelen. Maar dan beseffen ze dat ze iets heel doms gedaan moeten hebben. En dat moment is zo prachtig uitgebeeld in deze tekening, die gemaakt werd door Helen van Vliet.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Magnetron

2010-03-19T09:00:00.002+01:00

Enige tijd geleden gaf ik een serie gastlessen in de groepen 5 en 6 van een aantal basisscholen in de gemeente Sluis. Onderwerp was het schrijven van een historisch verhaal.

Ik liet een aantal beelden zien uit mijn eigen historische verhalen en vroeg de klas of ze konden zien of het verhaal in het verleden speelde of in het heden. Bij elk plaatje gaf ik ze een paar jaartallen. Van het volgende plaatje (uit 'de Vuurdraak', getekend door ivan en ilia) zagen ze al snel dat het geen 2010, 1395 of 1953 kon zijn en ze kozen dan ook al snel voor het juiste jaartal 1839:

Het volgende plaatje (uit 'Drijven op een dak', getekend door Mariëlla van de Beek) zorgde voor meer discussie:1839 en 1395 vielen al snel af. Maar was het nou 1953 of 2010 op deze tekening?

Eén leerling was ervan overtuigd dat het 2010 moest zijn.

Ik: 'Waarom denk je dat?'

Antwoord: 'Dat zie ik aan de dingen in de kamer.'

Ik: 'Zoals welke?'

Antwoord: 'Nou, die magnetron daar...'

Er waren er ook een boel die het wél wisten, trouwens. Maar ik werd weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Nee, níét iederéén kent ze nog, die oude klassieke radio's...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Tijd rekken

2010-03-12T20:34:00.005+01:00

Het was weer regionale finale van de voorleeswedstrijd, en ook dit jaar mocht ik hem presenteren. En zoals altijd had de jury even tijd nodig om te beslissen wie de beste was en dus op 17 april naar de provinciale finale in Middelburg mag.

Vroeger moest het publiek zichzelf tijdens het juryoverleg vermaken. Maar omdat er binnen de kortste keren heen en weer gerend werd in de bieb en er overal boeken uit kasten werden getrokken, kwam de roep om pauze-entertainment. Of ik daar dan voor kon zorgen.

De laatste paar jaar doe ik in de pauze een quiz. Heel simpel, met twee vakken: JA en NEE. De hele bende doet mee. Ik stel een vraag, wie JA denkt gaat op JA staan en wie NEE denkt gaat op NEE staan. Wie het fout heeft, valt af. Wie het laatst overblijft heeft gewonnen

Ik heb al meegemaakt dat het spel na drie vragen uit was. Dan begonnen we gewoon opnieuw. En als de jury dan nog niet klaar was, begonnen we ze te roepen: 'Jury, jury, jury!'...

Dit jaar was het anders. De groep was telkens zo eensgezind en bovendien zo slim, dat ze met z'n allen elke keer op het goede antwoord gingen staan. Op een gegeven moment stond de jury te zwaaien van 'we zijn al lang klaar, hoor'. Maar ja, er was een prijs te winnen met mijn quizje, dus we gingen stug door. Gelukkig had ik minstens veertig vragen gemaakt.

En toen, ineens, was er dat meisje dat besliste op JA te gaan staan toen de rest voor NEE koos. Eindelijk kon de jury weer plaatsnemen. Nou ja, gaf niks. Konden ze ook eens ervaren hoe het is om te moeten wachten...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De bus is gaan rijden!

2010-01-21T16:08:00.003+01:00

Deze week is 'de bus is de weg kwijt' verschenen, mijn bijdrage in de nieuwe reeks Samenleesboeken van Uitgeverij Delubas. De publicatie had wat vertraging opgelopen door tegenslag bij de productie van de hele serie, maar de bus is nu dan toch gaan rijden.

Ik heb nog zitten denken aan een presentatie in samenwerking met het busbedrijf hier in de streek, maar daar ben ik toch maar niet aan begonnen. Ik betwijfel namelijk of ze die titel nou wel zo leuk zouden vinden...

En toch is het echt gebeurd: lees mijn blogberichtje 'De weg kwijt' er nog maar eens op na!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Nieuwe boeken, nieuwe plannen

2010-01-05T20:51:00.006+01:00

Ik heb het weer gedaan, ja gezegd op een project terwijl ik eigenlijk al zoveel te doen heb. Tegelijk heb ik mezelf plechtig beloofd tot de zomer alvast niks nieuws meer aan te nemen - qua schrijven dan (nou ja, een héél kort verhaaltje misschien...). Voor lezingen ben ik altijd te porren, want dat vind ik veel te gezellig.

Ik heb me laten verleiden om mee te werken aan een boek met geschiedenisverhalen. Een heel werk, want ik ga maar liefst tien verhalen schrijven. Die moeten allemaal gebaseerd zijn op een historische gebeurtenis of een vondst. Het komt er dus niet alleen op neer dat ik tien spannende plots moet verzinnen, maar ook om de historische juistheid van de verhalen in de gaten te houden. En dat is net weer wat meer werk dan alleen een verhaaltje bedenken.

Daarnaast ben ik bijna de hele maand januari bezig met een project in de groepen 5 en 6 van de basisscholen in de gemeente Sluis. Ook dat gaat over historische verhalen. Ik heb een programma samengesteld met als titel 'Hoe was het toen?' en daar ga je in de loop van de maand vast nog wel meer over lezen op deze weblog.

En dan ga ik voor Delubas in de reeks Terugblikken nog een boek schrijven over Karel V (die van het plaatje; een schoonheidsprijs heeft hij nooit gewonnen), waarvoor ik momenteel de plot aan het bedenken ben.

En dan moet er natuurlijk een deel 5 van Z.E.S. komen, en daarna nog een deel in Terugblikken, over Buitenhuizen.

Wat dit jaar verschijnt, maar wat gelukkig al klaar is: De zomerstreken van Jens en Lin (ik heb de schets van de cover al gezien en hij wordt héél leuk) en De bus is de weg kwijt. Die laatste komt deze maand nog, dus dat schiet al op!

Ik zie het al aankomen: het nieuwe jaar zal weer veel te kort zijn!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Smoothie in de sneeuw

2009-12-21T21:32:00.004+01:00

Met temperaturen onder nul en een dik pak sneeuw op wegen, bomen en daken kom je misschien niet meteen op het idee om een ijskoude smoothie te maken. Toch stond ik deze week in de keuken te experimenteren met de blender om de juiste mengverhouding te vinden van de ingrediënten van een banaan-kokossmoothie. Ik had er zelfs roomijs voor gekocht, hoewel ik het ijs ook zo van de oprit had kunnen scheppen...:-)

Als je mijn blog vaker leest, dan zou je al kunnen vermoeden waarom ik dat aan het doen was. Had het misschien iets met Jens en Lin te maken?

Inderdaad. Ik heb het zomerboek net af, en heb deze week ook de laatste hand gelegd aan de knutsel- en receptentips die altijd achter in elk deel staan. Die probeer ik (meestal) zelf ook uit. De recepten in elk geval, want als ik ze kan maken, dan kan iedereen het.

En ja, die banaan-kokossmoothie had dan weer alles te maken met een van de verhaaltjes in het zomerboek. Het was wel apart: de smoothie werd niet koud gehouden door het ijs ín het glas, maar door de sneeuw rondom het glas!

Of hij lekker was? Mmh. Kokosmelk als ingrediënt was geen succes. Ik ga het nog eens proberen met gemalen kokos.

En zo wordt een beetje knoeien in de keuken ineens een aspect van boeken schrijven... leuk toch?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Genomineerd

2009-12-03T20:16:00.006+01:00

Soms tik ik mijn naam in op Google. Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Meestal verschijnen dan de bekende websites, zoals mijn eigen site, deze weblog, de websites van mijn uitgevers, van boekhandels of van scholen waar ik geweest ben.

En soms zit er een verrassing tussen. Zo spotte ik vandaag mijn naam op de website Doorgaande Leeslijn van de Drentse bibliotheken. Die organiseren de 'Drentse Kinderjury', compleet met genomineerde boeken, lespakketten, leesrondes, besprekingen en een officiële stemming. Ik las het lijstje met genomineerde boeken en vond daar... 'Een geheim achter glas'!

Het schijnt dat er vorig jaar zo'n tweeduizend kinderen gestemd hebben voor de Drentse Kinderjury. Leuk om te weten dat zo veel kinderen je boek dan toch in ieder geval gelezen hebben!

Nou maar hopen dat ze het ook nog het leukste vinden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Diefstal

2009-11-17T09:00:00.000+01:00

Als je op de Antwerpse Boekenbeurs een boek koopt, plakt de kassamedewerker van de uitgeverij er een sticker op als bewijs van betaling. Bij de uitgang worden steekproeven gehouden: een ongestickerd boek wordt als niet-betaald beschouwd en moet onherroepelijk ingeleverd worden.

Ondanks deze voorzorgsmaatregelen verdwijnen er elk jaar boeken van de beurs. Mijn uitgever, Clavis, schat dat elk jaar in de twaalf beursdagen in totaal zo'n tweehonderd boeken onbetaald van de stand verdwijnen. Tweehonderd! Van één stand! Wat moet de oogst van al die tientallen stands bij elkaar dan zijn?

Eén van de laatste dagen van de beurs kwam mijn uitgever naar me toe met de mededeling dat Security de dag ervoor een niet-betaald boek van mij, dat onderschept was bij een tassencontrole, had teruggebracht.

Hoe moest ik dat nu opvatten?

A. Iemand vond mijn boek niet de moeite waard om te betalen?

B. Iemand vond mijn boek zó de moeite waard dat hij het risico wilde lopen betrapt te worden?

Het kan natuurlijk ook aan de titel gelegen hebben...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Waar is de kassa?

2009-11-12T20:20:00.004+01:00

Het jaarlijkse megaspektakel dat Antwerpse Boekenbeurs heet, is weer voorbij. Twaalf dagen lang lagen er weer duizenden boeken in de vier enorme hallen, waren er volop lezingen, workshops en voorstellingen, en waren er elke dag meer dan honderd auteurs aanwezig.

Die enorme aantallen zorgden ervoor dat heel veel auteurs een groot deel van hun signeersessies zaten te niksen. Zelfs kleppers als Pieter Aspe of Marc de Bel zaten soms maar wat voor zich uit te kijken. Degene die het op de hele beurs nog het drukst had, was niet eens een echte schrijver: ene Piet Huysentruyt, tv-kok die zijn naam aan een aantal kookboeken heeft geleend. Ook de langste man ter wereld trok lange rijen. Hij signeerde het Guinness Book of Records op de bladzijde waar zijn foto stond!

Bij Geronimo Stilton was het ook druk. Een muis! Maar goed, zijn hoofdbezigheid is tenminste nog schrijven.

En wat doen wij, het gewone auteursvolk? Wij kletsen wat bij, kijken naar voorbijschuivende mensenmassa's en eten minimarsen. Af en toe signeren wij een boek. Heel soms hebben wij zelfs een kleine rij (zie foto). Vaak krijgen wij vragen. Maar niet over onze boeken. Nee, wat mensen vragen is:

'Waar is de kassa?'

'Is dit zaal drie?'

'Waar kan ik iets eten?'

'Kan ik ook bij u betalen?'

'Is hier een toilet?'

'Waar liggen de boeken van .... ? (eender wie, behalve van jou zelf...)

Wij blijven vriendelijk en helpen de mensen op weg voor zover we dat kunnen, ook al hebben we weleens de neiging om de zoveelste Geronimo Stilton-fan de verkeerde kant op te sturen. Pas als we het echt niet weten, wijzen wij de mensen erop dat ze het beter aan een standmedewerker kunnen vragen in plaats van aan een auteur.

Maar soms werkt het wel een beetje op onze zenuwen: tenslotte zitten we niet aan de kassa maar aan een auteurstafel, staat er een duidelijk naambordje bij elk van ons en ligt er een stapel boeken met onze naam erop voor onze neus.

Ach, misschien moeten we de volgende keer gewoon allemaal een muizenpak aantrekken...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Konijnen

2009-11-03T09:00:00.000+01:00

Onlangs werd in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk mijn boek 'Drijven op een dak' officieel gepresenteerd. 's Morgens was groep 7 van basisschool 't Kofschip uit Zierikzee erbij, 's middags deden we dezelfde sessie nog eens over met groep 7 van basisschool 't Stoofje uit Ouwerkerk.

Ik las natuurlijk voor uit het boek. Een heftig hoofdstuk, waarin Hanneke haar broertje Teeuw uit het oog verliest. Na afloop was iedereen er stil van.

Daarna vertelde de directeur van het Watersnoodmuseum hoe hij als jongetje van negen jaar de ramp meemaakte. Tot het water kwam, leefde hij gelukkig op de boerderij van zijn ouders, waar hij als hobby zo'n vijftig konijnen hield. De gebeurtenissen in de rampnacht zetten zijn leven, zoals dat van talloze anderen, volledig op zijn kop.

Na zijn verhaal mochten de kinderen vragen stellen. Met een benepen stemmetje, alsof hij het antwoord al vermoedde, vroeg een jongen: 'En hoe is het met uw konijnen afgelopen?'

'Tja,' zei de directeur, 'die zijn allemaal verdronken.'

En daar werden ze pas echt stil van.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Op tv

2009-11-01T09:00:00.001+01:00

De presentatie van 'Drijven op een dak' in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk is niet ongemerkt voorbijgegaan. Maximaal TV en Omroep Zeeland maakten er televisieopnames.

Nieuwsgierig?

Klik op Maximaal TV en selecteer de uitzending van 'Vandaag' op 22 oktober 2009.

Klik op Omroep Zeeland, selecteer 'Uitzending gemist', en kies bij 'Zeeland Nu tv' 23 oktober 2009.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vloerbedekking

2009-10-30T13:23:00.005+01:00

In de Kinderboekenweek was ik te gast bij boekhandel De Drvkkery in Middelburg. Ze hadden daar net een verbouwing achter de rug, waarbij een aparte hoek was ingericht om groepen te ontvangen.

De splinternieuwe lezingenhoek was voorzien van prachtige vloerbedekking, donkerblauw tegen het zwart aan. Toen ik aankondigde dat we - in het kader van het kinderboekenweekthema 'Eten en snoepen' - tiramisu gingen eten, leverde dat angstige blikken op van de medewerkers: alsjeblieft niet knoeien op de vloerbedekking!

Toen we gingen eten, sleepten de kinderen hun stoelen dan ook maar naar de veilige, vloerbedekkingloze zone. Alles verliep gelukkig probleemloos.

Een paar dagen daarna was het Schrijversmarkt in De Drvkkery, en ook daar was ik weer van de partij. De tafels voor de schrijvers waren opgesteld in de nieuwe lezingenhoek, en zoals altijd werden wij tegen het einde van de markt voorzien van een drankje.

Toen Aagje, de immer bezige pr-mevrouw van De Drvkkery, naderde met een dienblad met koffie, witte wijn en sinaasappelsap, draaide een meneer die voor mijn tafel stond zich abrupt om en knalde met zijn elleboog tegen Aagjes dienblad.

Het glas witte wijn stootte kapot tegen een pilaar, het koffiekopje viel om en het sinaasappelsap gutste uit het glas. En dat alles viel... tot op één millimeter vóór de splinternieuwe vloerbedekking. Nog nét op de gladde, makkelijk dweilbare vloer.

Het geluk was met Aagje. Maar ik ben toch benieuwd hoe lang die vloerbedekking mooi blijft...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Een konijn dat blijft

2009-10-21T09:00:00.000+02:00

Jaren geleden schreef ik voor de kinderpagina van de Vlaamse krant 'Het Laatste Nieuws' elke week een verhaaltje over het konijn Woepie. Woepie was geen gewoon konijn. Hij was blauw (huiskleur van de krant), hij liep rechtop en hij gedroeg zich als een ondeugend jongetje van een jaar of acht.

Elke week beleefde hij een avontuur in de krant. Er kwamen Woepieknuffels, Woepieheuptasjes, Woepiehorloges, Woepieschooletuis. En toen, na zes jaar, trok de krant de stekker eruit. Ze hadden Samson en Gert ontdekt, en er kwam vanaf toen een Samsonpagina die geheel werd uitbesteed aan de makers van Samson.

Ze bleven zitten met een berg Woepiespullen, en zo kon het gebeuren dat ik zomaar een hele zak vol pluchen Woepies in de schoot geworpen kreeg. Enkele jaren later, na de publicatie van mijn eerste boek, begon ik af en toe scholen en bibliotheken te bezoeken. Als herinnering aan mijn bezoek liet ik dan vaak zo'n pluchen konijntje achter.

Zo ook in de bibliotheek van Philippine, waar ik in december 2005 te gast was. Tijdens de Kinderboekenweek dit jaar was ik er weer, en wie hing daar nog altijd aan zijn zuignapje tegen het raam? Precies... Woepie!

De huidige bibliotheekmedewerkster en de kinderen van de brede school hadden geen idee meer van de herkomst van dat blauwe konijntje. Hij hing er nu eenmaal, daar hadden ze zich nog nooit vragen bij gesteld. Sinds kort weten ze dus weer dat hij Woepie heet.

Ik ben benieuwd of er nog plaatsen zijn waar hij zo lang heeft standgehouden. Er komen er in elk geval geen meer bij, want mijn zak Woepies is allang leeg. Ik heb er nog een paar, maar die houd ik zelf. Als aandenken. Schrijven over Woepie was tenslotte min of meer het begin van mijn schrijversbestaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Drie keer tiramisu

2009-10-16T09:00:00.001+02:00

'Aan tafel: eten en snoepen in kinderboeken' is het thema van de Kinderboekenweek dit jaar. Daar wisten de groepen 7 en 8 van de basisscholen De Werf en De Stelle uit Philippine wel raad mee.

In drie groepen gingen ze aan de slag. De ene groep ging Italiaans koken, een andere groep ging menukaarten maken voor Restaurant Paganini, en een derde groep kwam bij mij op bezoek in de bibliotheek. Na een uurtje wisselden ze van activiteit, tot ze alles gedaan hadden.

Restaurant Paganini is het restaurant van Gina's vader uit mijn serie Z.E.S. En daar serveren ze - uiteraard - Italiaanse keuken. Dus toen ik ze van alles verteld had over inspiratie, schrijven en herschrijven, nalezen en illustraties, was het tijd voor een echt Italiaans dessertje: tiramisu!

De tiramisu had ik zelf bij me, de bordjes waren van de school. We hadden er net genoeg voor één groep. Dus stonden de bibliotheekmedewerkster en ik in de pauzes tussen de groepen door snel even in het keukentje af te wassen. Tja, je moet er wat voor over hebben!

Ik heb trouwens maar met één groep echt meegegeten. Drie stukken tiramisu na elkaar, dat is zelfs voor mij teveel van het goede...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kom naar de Schrijversmarkt!

2009-10-14T20:11:00.003+02:00

Het is Kinderboekenweek, en dus is er weer de traditionele Zeeuwse Schrijversmarkt in De Drvkkery in Middelburg! Dit jaar op zaterdag 17 oktober van 14 tot 16 uur.

Ik ben er ook, met mijn nieuwste boeken Een geheim achter glas, Drijven op een dak en De herfstkuren van Jens en Lin natuurlijk, en... met een vuurtoren vol snoep en Chinese eetstokjes, want het thema is niet voor niks 'Aan tafel: eten en snoepen in kinderboeken!'

Dus: neem alvast een kijkje op de website van De Drvkkery en kom zaterdag gezellig naar Middelburg!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Pompoenen

2009-10-08T09:00:00.002+02:00

Ik heb 'De herfstkuren van Jens en Lin' in het verkeerde seizoen geschreven, namelijk in de lente. Precies zoals ik nu, aan het begin van de herfst, begonnen ben met verhaaltjes te schrijven voor het zomerboek. Zo gaat dat nu eenmaal met de boeken van Jens en Lin.

Vorig jaar had ik me echter al voorgenomen om in het herfstboek een pompoenverhaal en een pompoenrecept op te nemen. Ergens in november heb ik toen pompoenen gekocht, er soep van gemaakt en het recept opgeschreven, zodat ik het in de lente in het manuscript kon zetten en zodat het dit jaar in de herfst in het boek kon verschijnen (duidelijk, toch?).

In die pompoenen zaten pitten, en die heb ik bewaard. In de vroege lente van dit jaar heb ik ze in potjes gestopt, in de late lente heb ik de plantjes in de tuin gezet en zie, nu het weer herfst is, zijn er zowaar een paar pompoenen aan gegroeid. Niet zulke kanjers als die van buurman Zeerover in het verhaal - sommige zijn niet groter dan een appeltje - maar toch. Nou maar hopen dat ze ook nog lekker zijn. Zo niet, dan zit daar misschien weer een nieuw verhaal in...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Weer een!

2009-10-05T09:00:00.001+02:00

En ze blijven maar komen, die nieuwe titels; je kunt merken dat de uitgevers hun najaarsaanbiedingen aan het uitleveren zijn!

Voor Uitgeverij Abimo schreef ik in de reeks Spik & Spek opnieuw een boekje, ditmaal op niveau Avi E4 (oud Avi 5), en dat is óók deze week verschenen. Zo kwam het dat de postbode binnen tien dagen drie keer aan de deur stond met een pakketje auteursexemplaren. Hij zal zich wel afvragen wat ik allemaal besteld heb; het zijn tenslotte telkens dozen van een redelijke afmeting...

Het leuke van zo'n pakket is altijd de spanning voor je het pakket opendoet. Hoe zal het boek eruitzien? Je hebt het dan wel al tig keer als pdf op je scherm voorbij zien komen, maar écht is toch anders. En dat moment, dat je het boek eindelijk uit die doos kunt pakken, blíjft speciaal. Ook al is het intussen je drieëntwintigste titel!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Nu is het echt herfst

2009-10-01T15:48:00.006+02:00

De herfst is nu echt begonnen, want... 'De herfstkuren van Jens en Lin' is verschenen! Gisteren kreeg ik mijn auteursexemplaren met de post. Het kan niet op, vorige week 'Drijven op een dak' en deze week dus weer een nieuw boek.

Allemaal dus naar de (web)boekhandel voor vijftien nieuwe, grappige, ondeugende en vooral herfstige verhaaltjes over Jens en Lin.

Ze bewonderen een spin, verrassen een grieperige buurman Zeerover, plukken bramen in het bos, harken bladeren in de tuin, gaan naar een pompoenenwedstrijd en maken op school een heel speciale herfstkijkdoos. Inclusief recept voor pompoensoep en appelmoes en nog wat leuke herfstknutseltips.

Sanne te Loo maakte er weer prachtige, vertederende illustraties bij.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Plannen

2009-09-25T15:35:00.007+02:00

De presentatie van 'Een geheim achter glas' is inmiddels weer even achter de rug. Het was prachtig weer, zelfs zo mooi dat ik buiten kon signeren. Nou ja, binnen in 'La vie en rose' was er ook weinig plaats voor, want het is een winkeltje dat propvol leuke tweedehands spulletjes en kunstwerken staat. En dan moest daar ook nog een tafel met boeken staan voor de Brunaman die de verkoop deed!

Het was, zoals altijd, gezellig. Maar er staat inmiddels alweer een nieuwe presentatie op de planning: 'Drijven op een dak' is net uit, mijn boek over de watersnoodramp van 1953. Ik ben in gesprek met het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk; daar ga je zeker binnenkort nog meer van horen!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vlaams/Nederlands

2009-08-14T09:00:00.000+02:00

Ook Spik en Spek zijn weer van de partij dit najaar! Vorig jaar verschenen bij Uitgeverij Abimo al drie leesboxen (elk 6 boekjes op resp. AVI-niveau's Start, M3 en E3) met verhaaltjes over de ondernemende rat en muis, en dit jaar komt daar een leesbox bij (met drie boekjes op AVI-niveau M4 en drie op E4).

Vorig jaar schreef ik drie boekjes op niveau AVI E3, en nu mocht ik weer iets moeilijkere woorden en langere zinnen gebruiken in mijn boekje op AVI M4: 'Spik wil weg'.

Spik heeft genoeg van het gezeur van haar moeder ('veeg je voeten, eet je bord leeg, ruim je kamer op, maak je niet vies'...) en besluit weg te lopen. Spek wil haar niet alleen laten gaan, en gaat dus maar mee. Maar of dat nou de oplossing is...

De andere verhalen in de nieuwe box werden geschreven door Marja Mulder, Marijke Bouwhuis en Anne Wyckmans. Het is grappig dat, voor een Vlaams project, met door een Vlaamse auteur bedachte figuurtjes (Spik & Spek komen uit de koker van Marc de Bel), drie van de vier auteurs Nederlands zijn!

Dat leverde wel eens interessante discussies op over het taalgebruik. Er kwamen typisch Nederlandse uitdrukkingen in voor als 'ik schrik me een hoedje' en 'ik zit hier in mijn uppie', die de Vlaamse redacteur soms wel de wenkbrauwen deden fronsen. Maar uiteindelijk is er een voor alle partijen 'neutrale' tekst uitgekomen, waarbij hopelijk zowel de Nederlandse als de Vlaamse lezers zich op hun gemak zullen voelen!

Nou ja, de illustratrice, Frieda Van Raevels, is dan weer wel een Vlaamse. En zij heeft natuurlijk ook een heel groot aandeel in de boekjes!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Nummer 21

2009-08-07T09:00:00.001+02:00

Ja, je zou het bijna niet geloven, maar 'Een geheim achter glas' is mijn twintigste boek (Mijn Vlaams Filmpje 'Het verborgen level' meegerekend).

Maar nummer 20 wordt al op de hielen gezeten door nummer 21, dat in september zal verschijnen: 'Drijven op een dak', uit de serie 'Terugblikken' van Uitgeverij Delubas. 'Terugblikken' is een serie gebaseerd op de canon van de Nederlandse geschiedenis, en 'Drijven op een dak' gaat over - de titel zegt het eigenlijk al - de watersnoodramp van 1953.

Hanneke en Bram verliezen hun families uit het oog tijdens de stormvloed en worden naar het veilige Rotterdam gestuurd. Maar ze gaan ervandoor, want ze willen op het overstroomde eiland blijven om hun familie te zoeken.

Mariëlla van de Beek maakte er de illustraties bij.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vakantie-activiteit

2009-07-31T09:00:00.000+02:00

Niks te doen in de vakantie? Ha, dan weet ik nog wel wat!

Binnenkort wordt 'Een geheim achter glas' gepresenteerd, en dat gaan we doen in Hulster Kunstkwartier. Het verhaal gaat tenslotte over een kunstwerk!

Op 16 augustus om 14 uur is iedereen welkom in La Vie en Rose, één van de vier kunsthuizen in het Kunstkwartier. Van daaruit kun je een kleine kunstwandeling maken naar alle panden. We hebben er een speurtocht in verwerkt, zodat je ook nog kans maakt om een gesigneerd exemplaar van 'Een geheim achter glas' te winnen.

Dus: allen naar Hulst op 16 augustus. La Vie en Rose is gevestigd in de Lange Nieuwstraat 22 (direct achter de basiliek).

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Digitaal verhaal

2009-07-24T21:39:00.003+02:00

Steeds vaker kom ik in klassen waar een digitaal schoolbord hangt. Een fantastische uitvinding, want iedereen in de klas kan elke afbeelding goed zien en je hoeft niks meer rond te laten gaan, behalve dan als de zon recht op het bord schijnt en er geen verduisteringsmogelijkheden zijn - dat heb ik al meegemaakt.

Toch neem ik altijd ook 'tastbaar' materiaal mee. Prints, boeken, foto's... Je weet immers maar nooit of het bord het net de vorige dag begeven heeft. Of dat de computer het niet doet. Ook dat heb ik al meegemaakt.

En soms, ach, soms zie ik daar zo'n prachtig bord hangen en heb ik een usb-stick klaar in mijn tas die ik zó in de klascomputer kan inpluggen. Maar dan zie ik daar ook een stoel klaarstaan voor het bord, en de stoelen van de kinderen in een knusse kring eromheen... dan ga ik echt niet met dat digitale bord aan de slag. Dan kletsen we gezellig over boeken in een besloten kringetje.

En dan blijkt nog vaak dat de 'digikids' van tegenwoordig dat kletsen in een kringetje minstens zo leuk vinden als een indrukwekkende Powerpoint-presentatie. Zo zei een meisje onlangs tegen me: 'Ik had nog uren kunnen doorkletsen, het was zó gezellig!'

En daar doe je het toch voor?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Leeg

2009-07-17T09:00:00.000+02:00

Een van de angsten van een schrijver: je bent op weg naar een klassenbezoek, en bij aankomst bij de school kom je erachter dat je je koffer met boeken en alle andere spullen vergeten bent...

Ik had niet gedacht dat mij dat ooit zou overkomen. Maar vorige week bleek maar weer eens dat je nooit iets als vanzelfsprekend moet aannemen. Op dinsdag 7 juli werd ik om 9 uur 's morgens verwacht in groep 7 van de islamitische basisschool Salah Eddin El Ayyoubi in Helmond. Op maandag had ik al een aantal scholen in Helmond bezocht, en ik was die nacht blijven slapen in mijn ouderlijk huis in Milheeze, een kilometer of tien van Helmond. Lekker makkelijk.

Ik reed welgezind onder een lekker ochtendzonnetje naar Helmond, parkeerde de auto en opende de kofferbak.

LEEG!!

Mijn eerste gedachte was: 'Iemand heeft mijn koffer gepikt!'... om dan te beseffen dat het ding nog in de achterbouw van mijn ouderlijk huis moest staan...

Ik de school binnengerend, de eerste de beste leerkracht die ik tegenkwam gewaarschuwd, terug de auto in, alle snelheidsrecords tussen Helmond en Milheeze v.v. gebroken... en zo kwam ik maar twintig minuten te laat in groep 7 aan. Die zaten natuurlijk allemaal te gniffelen.

Stel je voor dat ik die ochtend uit Zeeuws-Vlaanderen was gekomen...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Klassenfoto

2009-07-13T09:00:00.000+02:00

Tijdens een van mijn Helmondse klassenbezoeken in juni riep de leerkracht een leerling naar voren. 'Zij wil je iets laten zien', was zijn raadselachtige mededeling.

Het meisje hield een printje van een klassenfoto in haar hand, met daarop... klas 1A van het Sint-Willibrordgymnasium in Deurne, schooljaar 1976-1977. De klassenfoto van mijn brugklas...

Verbaasd keek ik haar aan. Hoe kwam zij daar nou aan? En had ze mij op die foto herkend dan?

Het mysterie was snel opgelost. De leerling begon te lachen en wees trots op het meisje naast mij op de foto. 'Dat is mijn moeder', zei ze. 'Ik moest u de groeten doen.'

Wie zei er ook alweer dat de wereld klein is?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Z.E.S. deel 4 is er!

2009-07-10T21:08:00.002+02:00

Allemaal naar de (web)winkel, want de nieuwe Z.E.S. is er! Vanaf deze week kan 'Een geheim achter glas' besteld/gekocht worden. De tekeningen zijn natuurlijk weer van Wouter Tulp.

Na de vakantie ga ik eens nadenken over deel 5. Ik heb namelijk nog geen idee waarover die moet gaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Helmond

2009-06-23T20:39:00.004+02:00

Onlangs was ik te gast op een aantal basisscholen in het Helmondse. In mijn jeugd betekende Helmond 'de stad'. Helmond was net te ver om te fietsen: je ging er met de auto of met de bus naartoe. In Helmond ging je twee keer per jaar nieuwe kleren kopen en twee keer per jaar naar de tandarts. Je ging er met school op zwemles, in de zomer naar het openluchtzwembad en in de winter was er tennistraining in de sporthal. Op de hoek van de winkelstraat was een automatiek waar je na afloop van een dagje winkelen een kroketje uit de muur mocht trekken.

Van het dorp waar ik woonde naar Helmond liep één rechte weg. Je kwam vanzelf in de stad, en op een gegeven moment mocht ik dan ook alleen met de bus. Het centrum was immers niet zo groot, en na een tijdje had je wel door hoe je van de ene plek naar de andere moest gaan. Helmond was vertrouwd, Helmond was bekend.

Toen ik voor mijn eerste schoolbezoek vanuit mijn ouderlijk huis naar Helmond ging, reed ik ineens over onbekende rotondes, onder nieuwe bruggen en door vreemde bochten, en plots bevond ik mij in een hele nieuwe woonwijk die uit de grond gestampt was op een plek waar vroeger alleen maar bos was. Pas toen ik in het centrum kwam, herkende ik een paar straatnamen. Die straten waren dan weer smaller en kleiner dan ik dacht. Of leken ze vroeger gewoon veel indrukwekkender in de ogen van een dorpsmeisje? Ik kwam langs (voor mij) nieuwe winkelcentra, flatgebouwen, bedrijven... als je me er geblinddoekt neergezet had, zou ik niet geweten hebben dat ik in Helmond was.

Nooit gedacht dat ik in hartje Helmond ooit mijn weg nog eens zou moeten zoeken met een TomTom...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Wethouder

2009-06-12T09:00:00.001+02:00

Onlangs gaf ik een lezing voor een vereniging die zich ten doel stelt om de taal en cultuur van de Nederlanden te bevorderen en uit te stralen. Heel wat anders dan de gemiddelde groep 7, dus.

Maar goed, ik schrijf nu eenmaal kinderboeken, en als ik een lezing geef, gaat het dus daarover. De kunst is om een uitgangspunt te kiezen dat het doelpubliek interessant vindt.

In dit geval was een onderdeel van mijn lezing de ontstaansgeschiedenis van het boek 'De man in de modder'. Dit boek speelt in een vestingstad waar baggerwerken uitgevoerd worden, die ertoe leiden dat een oude geschiedenis uit de Tweede Wereldoorlog weer opgerakeld wordt.

Het idee voor het boek kreeg ik toen er een aantal jaren geleden in de vestingstad waar ik woon inderdaad baggerwerken in de vestinggracht werden uitgevoerd ter sanering van de vervuilde bodem.

Bij die baggerwerken kwam munitie uit de Tweede Wereldoorlog naar boven, waardoor het hele project veel vertraging opliep en de kosten het geplande budget ruimschoots overschreden.

Ik heb op mijn lezingen meestal een aantal boeken bij me, voor het geval er geïnteresseerden zijn die er een willen kopen en laten signeren. Van het boek 'De man in de modder' had ik op deze avond één exemplaar ter beschikking.

Dat exemplaar werd onmiddellijk in beslag genomen door een man die de lezing met buitengewone belangstelling had gevolgd. Toen ik het boek voor zijn kleindochter signeerde, vertrouwde hij me toe: 'Grijze haren kreeg ik van die baggerwerken. Ik was namelijk de verantwoordelijke wethouder, weet u...'

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Herfstkuren

2009-06-09T09:00:00.000+02:00

Intussen is ook het manuscript van 'De herfstkuren van Jens en Lin' af. Sanne te Loo heeft er weer ongelooflijk grappige, leuke, lieve tekeningen bij gemaakt.

Hier alvast een voorproefje in schets, bij het verhaaltje 'Heksentanden'. Lin heeft een losse tand en dat vindt ze helemaal niet leuk. Maar het komt wel goed uit met Halloween.

Verder maken Jens en Lin in het boek, dat (uiteraard) in het najaar zal verschijnen, kennis met Jasmijn, de voortvarende zus van buurman Zeerover. De buurman zelf wordt geveld door griep, Jens en Lin beginnen een appelmoeswinkeltje, ze bedenken een bijzondere traktatie voor de kippen op dierendag en ze gaan samen met opa Fried bloembollen planten. En waar zijn toch de Chinese paddenstoelen van meneer Wu gebleven?

Kortom: het worden opnieuw vijftien vrolijke verhaaltjes, met achterin vijf doetips, o.a. om pompoensoep te maken en een herfstkijkdoos te knutselen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Grote letters

2009-06-06T09:00:00.000+02:00

Een poosje geleden hield ik een praatje voor een publiek dat voornamelijk uit ouderen bestond.

Ik vertelde over de Samenleesboeken van Educatieve Uitgeverij Delubas, in welke reeks van mij 'Piko en Frutsel' al verschenen is, en 'De bus is de weg kwijt' dit jaar zal verschijnen.

In de Samenleesboeken staat de tekst afwisselend in grote en kleine letters. De zinnen in grote letters zijn op een lager AVI-niveau dan de zinnen in kleine letters. Zo kunnen een beginnende en een gevorderde lezer samen een boek lezen: de beginner de grote letters, de gevorderde de kleine.

Ik liet enkele bladzijden van 'Piko en Frutsel' zien en vertelde erbij dat het zo leuk was om dit boek bijvoorbeeld als grootouder samen met je kleinkind te lezen.

Voor ik kon uitleggen wat de grote en de kleine druk betekenden, knikte een van de opa's uit het publiek enthousiast en riep:

'Ik snap het al, die grote letters zijn natuurlijk voor de ouderen!'

Tja, zo kun je het ook bekijken, natuurlijk...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De nieuwe Z.E.S.!

2009-06-03T09:00:00.000+02:00

Met al die lezingen, optredens en presentaties zou je bijna vergeten dat er af en toe ook nog een boek moet verschijnen... maar het komt eraan: Deel 4 van Z.E.S.: Een geheim achter glas!

De hoofdpersoon in dit verhaal is Lars. Hij geeft een slaapfeestje voor zijn verjaardag in een van de huisjes op het vakantiepark van zijn ouders. Midden in de nacht wordt er ingebroken in het huisje naast dat van Lars en zijn vrienden. Dat is het begin van een spannend avontuur waarin alles lijkt te draaien om een zeventiende-eeuwse tekening, met een rol voor een opa die het allemaal niet meer zo goed weet, een eigenaardige blonde vrouw en een geheimzinnige man met de naam Marnix...

Verwachte verschijningsdatum: eind juni/begin juli. De tekeningen zijn weer van Wouter Tulp.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Finale van een uniek project

2009-05-31T09:00:00.000+02:00

De verhalenwedstrijd van de Stichting Johan Hendrik van Dale is inmiddels afgelopen. In het Ledeltheater in Oostburg vond de prijsuitreiking plaats, en die mocht ik doen, als bedenker van de inleiding van het verhaal dat de kinderen moesten afmaken.

Het verhaal moest gaan over Jantje van Sluis. Tijdens het lezen van de inzendingen kwamen we van alles tegen: Jantje als superheld, Jantje in de Tweede Wereldoorlog, Jantje in een Star Warsdecor, dappere Jantjes, bange Jantjes, luie Jantjes en Jantjes in het jaar 2500. Hoewel ook veel kinderen het klassieke Jantje van Sluisverhaal vertelden, waren er ook een boel bij die hun fantasie de vrije loop hadden gelaten.

Het theater zat vol met bijna 200 kinderen uit groep 6, 7 en 8 en ze lieten geweldig van zich horen. Winnende klasgenoten werden luidkeels geprezen, en werden begeleid door gejuich, applaus en donderend voetengestamp terwijl ze een beetje verlegen, maar ook reuzetrots het podium beklommen. En wat nog mooier was: tijdens het voorlezen van de winnende verhalen was het muisstil in de zaal.

Na de prijsuitreiking genoten we van de fantastische toneelvoorstelling 'Drempelen' van Theatergezelschap Beumer & Drost. Absurd, zonder echt verhaal, maar ongelooflijk grappig!

Het is bewonderenswaardig wat de Stichting J.H. van Dale voor de scholen in Sluis gedaan heeft. De Stichting heeft alles gefinancierd: mijn klassenbezoeken, de boekjes 'Op zoek naar Johan Hendrik', de verhalenwedstrijd, de theatervoorstelling... alles met maar één doel voor ogen: leesbevordering. Kinderen overtuigen dat lezen en schrijven leuk is!

De scholen in Sluis kregen dit omvangrijke project in de schoot geworpen. Ze hoefden er niets voor te doen, niets voor te betalen. Zelfs het vervoer naar het theater was geregeld.

Uiteindelijk hebben zeven scholen meegedaan. Ik vraag me serieus af wat de overige scholen in de gemeente Sluis bezield heeft om dit unieke project aan zich voorbij te laten gaan.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Herinneringen ophalen

2009-05-28T09:00:00.000+02:00

In het algemeen worden mijn boeken gelezen door kinderen op de basisschool. Uitzonderingen zijn 'Een huis vol geheimen', 'Tante Ada's erfenis' en 'De man in de modder', die ook in de eerste jaren van het voortgezet onderwijs nog lezers vinden. Dat was een van de redenen waarom ik uitgenodigd werd door het Sint-Willibrord Gymnasium in Deurne om in de brugklas over die boeken te komen vertellen.

Een andere reden, en misschien nog wel belangrijker, was, dat ik zelf op die school heb gezeten. En ja hoor, na de voorbereide vragen over schrijven en boeken, kwamen de vragen die voor de huidige brugklassers minstens zo interessant waren:

Zijn er nog leraren op school die u vroeger ook heeft gehad?
Wie vond u leuk en wie niet en waarom?

Er liepen inderdaad nog leraren rond die ik vroeger ook had gehad. Toendertijd waren het de onstuimige jonge honden die het establishment op zijn kop zetten (eind jaren 70/begin jaren 80), tegenwoordig vormen zij de gevestigde orde; grijzer, kaler, dikker... de waardigheid en berusting uitstralend van jarenlange leservaring.

Het was een vreemde gewaarwording om een leraar de hand te schudden die mij wel herkende, maar ik hem niet... Het bleek mijn oude wiskundeleraar te zijn, toen een jonge, chaotische vent met slordige rode krullen en dito baard, corduroy broek en sandalen, nu een bedaagde, kalende heer op leeftijd met bril en gladde kin.

Hij moet intussen duizenden leerlingen hebben zien passeren. Ik vraag me af hoe het komt dat hij zich mij zo snel herinnerde... Misschien omdat ik tot zijn frustratie met meer geluk dan wijsheid voor mijn examen wiskunde slaagde? Ik haalde het namelijk pas nadat de correctienorm landelijk was bijgesteld...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Dansen in de klas

2009-05-25T09:00:00.001+02:00

Deze maand was ik op bezoek bij de Vrije Lagere School in Lede, waar ik gevraagd was om een workshop 'Straatliedjes' te geven aan drie klassen van het vierde leerjaar. 'Straatliedjes' is een programma dat is opgebouwd rond mijn boek 'Een huis vol geheimen', waarin een van de personages, Geerten, aan de kost komt als straatzanger.

Een van de onderdelen is, dat de kinderen zelf een straatliedje schrijven - een spotlied, drinklied, sensatielied of een ander soort lied waarover ze van te voren uitleg hebben gekregen. En de afsluiting bestaat uit het luisteren naar (en meezingen met) een oud lied in een modern jasje, m.a.w. ontdekken hoe moderne muziekgezelschappen de oude traditionele liedjes nieuw leven inblazen met behulp van niet alleen de oude instrumenten zoals de draailier, maar ook met elektrische gitaren en drums.

De kids waren zó enthousiast, dat ze vroegen of ze op de muziek mochten dansen. Geen probleem, de workshop was toch afgelopen en een beetje chaos in de klas is altijd gezellig...

Een van de leerkrachten zei dat er op het wijsje ook een volksdansje bestond. De kinderen werden in paren verdeeld en de leerkracht gaf instructies vanaf de kant. Op mijn vraag waarom ze het niet even voordeed, omdat dat voor de kinderen duidelijker zou zijn, was het antwoord: 'ik heb geen partner'. Maar dat was zo geregeld... voor ik het wist was ik met de juf van klas 4 aan het rondhuppelen! En de foto's zijn gemaakt door een meester die niet wilde meedansen...

Dat is een van de leuke dingen van klassenbezoeken: je weet nooit hoe het loopt! Op de website van de school staan nog meer foto's van mijn bezoek.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De echte vuurdraak

2009-05-22T10:31:00.005+02:00

Het was een speciaal gevoel, om in het Spoorwegmuseum in Utrecht te mogen voorlezen uit mijn boek 'De vuurdraak', dat gaat over de allereerste trein die in Nederland reed, in september 1839. Die trein werd getrokken door een stoomlocomotief met de naam 'Arend' en vertrok vanaf het Amsterdamse station 'Eenhonderd Roe' naar Haarlem.

De presentatie van het boek vond plaats in Wereld 1 van het Spoorwegmuseum, waar zowel een nagebouwde 'Arend' als een nagebouwd 'Eenhonderd Roe' staan. Het was letterlijk alsof de plaatjes uit het boek tot leven kwamen!

Na de presentatie was er een workshop tekenen met ivan & ilia, de illustratoren van 'De vuurdraak'. Kinderen leerden hoe ze een locomotief moesten tekenen en mochten uitknipkleurplaten meenemen van de trein en de figuren uit het boek, die ivan & ilia speciaal voor die middag hadden gemaakt.

'De vuurdraak' is een prentenboek uit de reeks 'Terugblikken' van Uitgeverij Delubas.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kampioen

2009-05-07T21:30:00.004+02:00

Dit is ze dan: Zeeuws voorleeskampioen 2009: Chelsea Drayer uit Zaamslag. Onlangs versloeg ze in de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg elf andere kandidates (ja, want er waren alleen meisjes doorgedrongen tot de Zeeuwse finale) met een fragment uit Roald Dahls 'Matilda'.

Ze las het voor alsof ze zelf Matilda was. Ze lijkt ook wel een beetje op Dahls hoofdpersoontje. Een kleine opdonder, een van de jongsten van het stel (10!), maar pittig en met een voorleestalent om u tegen te zeggen.

Dat weet ik, want ik mocht in de jury zitten in Middelburg. Leuk aan de ene kant, maar o zo moeilijk aan de andere. Want het niveau is weer net een trapje hoger dan bij de vorige ronde - de regionale ronde, die ik niet heb gejureerd, maar wel heb gepresenteerd in mijn regio.

De einduitslag was nek-aan-nek. Chelsea won met één punt verschil. En ja, dat leverde bij de nummer twee de nodige traantjes op. Begrijpelijk natuurlijk. Want je kunt nog zo vaak zeggen dat ze bij de allerbesten hoort en dat ze het geweldig gedaan heeft, het is het resultaat dat telt om op 27 mei naar de landelijke finale in Utrecht te mogen.

Zet 'm op, Chelsea!

(Foto: Izaak Verkeste, PZC 27 april 09)

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De huilende buschauffeur

2009-05-02T09:00:00.001+02:00

Het is altijd weer spannend als de tekeningen voor een nieuw boek binnenvallen. Zeker als je nog niet eerder met die illustrator gewerkt hebt. Voor mijn nieuwe samenleesboek voor Uitgeverij Delubas, 'de bus is de weg kwijt', zijn de tekeningen gemaakt door Elly Hees.

Ik kende Elly's werk al van andere boeken, en dacht dat haar stijl wel zou passen bij 'de bus is de weg kwijt' (zie bericht 'De weg kwijt'), dus ik vond het erg leuk toen ze de opdracht aanvaardde.

'de bus is de weg kwijt' gaat over Sem, die met zijn moeder in de bus zit op weg naar de tandarts. Plots mist de buschauffeur de afslag (waarom, dat moet je natuurlijk in het boek lezen). Sem vindt het niet erg dat hij niet op tijd bij de tandarts kan zijn, maar sommige andere passagiers beginnen zich op te winden en te roepen.

Die arme buschauffeur. Sem ziet zowaar een traan blinken op zijn wang. Elly Hees maakte er dit plaatje bij. Ik was meteen gewonnen voor haar tekeningen. Zeg nou zelf, daar krijg je toch spontaan medelijden mee?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De vuurdraak in het Spoorwegmuseum!

2009-04-26T16:00:00.001+02:00

Ik had het er al over (zie bericht 'Dagtrip' ): er komt een 'Vuurdraakdag' in het Spoorwegmuseum in Utrecht, en wel op zaterdag 2 mei a.s.!

Het heeft een paar maanden geduurd, maar eindelijk is dan toch alles rond. Om 13.30 uur begint de presentatie, waarbij een aantal acteurs van het Spoorwegmuseum zullen rondlopen in kleding uit de tijd van 'De vuurdraak' en zullen inspelen op het verhaal van het boek. Ik lees uiteraard voor, signeer boeken, en de illustratoren, ivan en ilia, zullen een workshop verzorgen hoe zo'n prentenboek gemaakt wordt.

Meer weten? Ga naar de website van het Spoorwegmuseum.

Tot ziens op 2 mei!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Siem en Lamme

2009-04-24T09:00:00.003+02:00

Onlangs was ik op bezoek bij groep 7 van basisschool VSV in Vlissingen. Deze groep had meegedaan met de verhalenwedstrijd van de bibliotheek in Vlissingen, waarvoor ik de inleiding had geschreven.

Die inleiding was gebaseerd op mijn eigen verhaal 'De badkoetsbende', dat ik oorspronkelijk geschreven had voor de jeugdpagina van de website van de bieb. Mijn verhaal, en dus ook de inleiding van de verhalenwedstrijd, speelt in 1910, en dat vroeg van de kinderen wel wat inlevingsvermogen (geen mobieltjes, geen nieuws op tv, geen euro's maar guldens...).

Omdat groep 7 van de VSV zo enthousiast had meegedaan met de wedstrijd, liet ik in de klas een aantal foto's van Vlissingen uit de oude doos zien, die mij bij het schrijven van het verhaal als inspiratiebron gediend hebben. Op een van die foto's, daterend uit ca. 1900, staat de Marinestraat, met daarop een groepsfoto van naar ik aanneem een aantal bewoners.

Te midden van die groep ontdekte ik twee jongetjes in wie ik de perfecte hoofdrolspelers van mijn verhaal zag. Je ziet ze staan, vijfde en zevende van links, met hun petjes en hun klompen. Ik weet niet wie die twee jongetjes zijn, maar voor mij heten ze voortaan Siem en Lamme.

De belevenissen van Siem en Lamme in 'De badkoetsbende' zijn te lezen op de website van de bibliotheek Vlissingen. De foto komt overigens uit het beeldarchief van de gemeente Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Prijsverhalen

2009-04-22T20:20:00.007+02:00

Vorige week was het dan zover: de prijsuitreiking van de verhalenwedstrijd in Vlissingen. De bibliotheek had het leuk georganiseerd, met een officiële voorstelling van de twaalf genomineerde verhalen, een kort juryrapportje van elk, en ten slotte een uitgebreider juryrapport van het winnende verhaal.

TV Walcheren was bij de prijsuitreiking, je kunt de reportage zien op hun website. Als je niet het hele bulletin wilt bekijken, schuif dan door naar ongeveer 4:50 minuten, dan komen wij!

Het winnende verhaal kun je lezen op de website van de bibliotheek Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Workaholic

2009-04-13T09:00:00.001+02:00

Tijdens een van mijn 'Op zoek naar Johan Hendrik' lezingen:

Ik: 'Als Van Dale niet was gestorven aan de pokken, zou hij zich zeker doodgewerkt hebben. Hij was dag en nacht aan het werk. Je zou hem een workaholic kunnen noemen, ook al was dat woord toen nog niet uitgevonden. Wie weet wat een workaholic is?'

Stilte. Het publiek denkt na, kijkt elkaar aan, haalt de schouders op.
Dan, aarzelend, gaat er een vinger omhoog.

'Ja?' zeg ik, terwijl ik het meisje vragend aankijk.

'Nou', zegt ze, 'een workaholic ken ik niet, maar ik weet wel wat een shopaholic is...'

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Net de koningin

2009-04-11T09:00:00.001+02:00

Al vertel je tijdens een serie themalezingen in grote lijnen telkens hetzelfde verhaal, toch is elk schoolbezoek anders. Dat bleek ook weer tijdens mijn 'Van Daletoernee' , op OBS Vorsterman Van Oijen in Aardenburg. Aan het eind van mijn verhaal stel ik steevast de vraag: 'Wie kent Jantje van Sluis?' omdat Jantje nou eenmaal het onderwerp is van de verhalenwedstrijd die is gekoppeld aan het project.

In elke groep zijn er wel een paar leerlingen die Jantje kennen, maar tot mijn verbazing stak hier de hele klas bij het horen van Jantjes naam enthousiast de vinger omhoog.

Vorig jaar september bracht koningin Beatrix namelijk een bezoek aan Sluis. De kinderen van de Vorsterman Van Oijen hebben toen een lied voor haar gezongen over Jantje van Sluis.

En ja, toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Onder leiding van juf Marieke zong de hele klas het lied daarom nog een keer... speciaal voor mij. Ik voelde me natuurlijk net de koningin, zeker toen ook nog de tekst mee naar huis kreeg.

Ooit was er een Sluise deelname aan het Kinderen voor Kinderen Festival. Daarbij werd datzelfde lied 'Jantje van Sluis' ten gehore gebracht. Er is toen zelfs een videoclip van gemaakt. En het leuke is: een van de kinderen die toen meezong in het koor, is nu juf op de Vorsterman Van Oijen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Lamme vinger

2009-04-09T09:00:00.001+02:00

Momenteel ben ik bezig aan een 'toernee' langs zeven basisscholen in de gemeente Sluis. De scholen hebben zich aangemeld voor de verhalenwedstrijd die de Stichting Johan Hendrik van Dale organiseert, en een van de onderdelen van het project is een gastles van mij over Van Dale en over het schrijven van een verhaal.

De Stichting Johan Hendrik van Dale laat zich van haar beste kant zien, want alle kinderen uit de deelnemende groepen krijgen het boekje 'Op zoek naar Johan Hendrik' cadeau. En dat betekent: signeren!

Op Basisschool Op Dreef in Aardenburg doen 52 kinderen mee aan de wedstrijd. Ik signeerde daar dus 52 boekjes, plus nog wat losse blaadjes en agenda's, en zelfs een gipsen arm. 'Krijgt u daar nou geen lamme arm van?' vroeg iemand.

Ik niet, maar wie misschien wel een lamme vinger gekregen heeft, is de huisfotograaf van de school, die bij elke handtekening klikte, zodat elk kind een foto van zichzelf met mij zou hebben. Een erg leuke actie, vond ik, want bij een paar willekeurige foto's zijn er altijd kinderen die er niet opstaan en misschien teleurgesteld zijn. De fotoreportage is te zien op de website van de school.

Jantje en de Duitsers

2009-04-07T09:00:00.001+02:00

Op uitnodiging van de Stichting Johan Hendrik van Dale bezoek ik deze weken zeven basisscholen in de gemeente Sluis. De bedoeling is om het boekje 'Op zoek naar Johan Hendrik' te promoten, en de kinderen voor te bereiden op een verhalenwedstrijd waaraan ze gaan deelnemen.

Die verhalenwedstrijd heeft te maken met een andere bekende Sluisenaar: Jantje van Sluis, de klokkenluider die er onbewust voor zorgde dat de Spanjaarden in 1606 de stad niet konden innemen. Nu kent ieder kind in de gemeente Sluis de naam van Jantje van Sluis wel, en de meesten kunnen hem ook wel ongeveer in de juiste tijd plaatsen. Toch zijn er ook die wel de klok hebben horen luiden, maar niet helemaal weten waar de klepel hangt, en overtuigd vertellen dat Jantje 'de Duitsers wegjoeg'.

Maar dat geeft allemaal niks. Wat telt, is het enthousiasme waarmee bijvoorbeeld de kinderen van De Drieklank in Oostburg aan de slag gingen met Jantje. Ik was de klas nog niet uit, of ze waren al volop verhalen aan het verzinnen.

Op 14 mei is de prijsuitreiking. Ik ben benieuwd welke avonturen Jantje allemaal beleeft. In zo'n verhaal kan hij natuurlijk gerust de Duitsers wegjagen... al hebben ze dat in het toeristische Sluis vandaag de dag misschien liever niet!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

1 april

2009-04-05T13:28:00.005+02:00

Een school in de buurt vroeg of ik wilde komen voorlezen tijdens een voorleesontbijt. Dat wilde ik wel, want voor scholen in je eigen buurt doe je wel eens iets extra's. Onverwacht had ik geen auto ter beschikking die dag. Geen probleem, dacht ik, ik pak de fiets wel. 15 kilometer, dat is toch best te doen voor een nog niet helemaal afgetakelde semi-sportieveling als ik?

Maar in ons vlakke Zeeuwse polderland staat ALTIJD een straffe wind. En hoe je ook rijdt, en waar je ook naartoe gaat, je hebt hem ALTIJD een keer van voren. Op de heenweg leek hij zo straf nog niet. Bijna fluitend fietste ik in het ochtendzonnetje over het eindeloze, kaarsrechte fietspad.

Het voorlezen was gezellig. Zelfs de achtstegroepers konden lachen om de 1-aprilgrap uit 'De lentekriebels van Jens en Lin'. Onder dat verhaal kon ik, ook in de bovenbouw, niet onderuit, want het was die dag immers 1 april. Van de kleuters hoorde ik dan ook af en toe dat mijn glas water was omgevallen, of dat de juf een gat in haar blouse had, gevolgd door een uitbundig '1 april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil!'

Op de terugweg was de wind - ik weet het zeker - véél harder dan op de heenweg. En ik had hem pal van voren, zodat ik zo ongeveer met mijn tong op mijn knieën thuiskwam en zwoer dat ik de volgende keer de bus zou nemen.

Ik had kunnen weten dat zelfs de wind me op deze dag voor de gek zou houden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vlaamse scholen, laat van u horen!

2009-03-26T19:54:00.012+01:00

Deze week was ik op bezoek bij Basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg bij Gent. Voor mij als grensstreekbewoner een boogscheut. Veel scholen in Vlaanderen zijn vanaf de plaats waar ik woon eigenlijk dichterbij dan scholen in Nederland. Bovendien heb ik zelf tien jaar in Vlaanderen gewoond en heb ik een Vlaamse schoonfamilie, dus ik heb wel wat met Vlaanderen.

Daarom informeerde ik een paar jaar geleden of ik bij de Vlaamse Stichting Lezen op de schrijverslijst kon komen. Op de schrijverslijsten van de Nederlandse SSS prijken immers ook legio namen van Vlamingen, dus waarom niet andersom? Organisatoren vinden je immers makkelijker als je naam en een korte beschrijving van de inhoud van je lezingen in de lijst op de website van Stichting Lezen staan.

Maar helaas, ik ving bot. Ik mocht niet op de online schrijverslijst. Reden: ik woonde niet in België en ik was geen Belgische. Op mijn vraag of dat betekende dat Vlaamse organisatoren dan ook geen lezingensubsidie kregen van Stichting Lezen als ze mij uitnodigden, was het antwoord echter óók nee. Dus organisatoren krijgen wél subsidie voor een lezing van mij, maar ik mag niét op de lijst, en de boeking kan ook niét online gebeuren, maar moet via de post of de fax.

Op haar website beweert de Stichting Lezen dat de Auteurslijst de gegevens van alle auteurs bevat die in aanmerking komen voor een toelage. Dat is dus niet waar. Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs die niet in België wonen, komen (mits natuurlijk aan de andere criteria is voldaan) WEL in aanmerking voor een toelage, maar mogen NIET op de auteurslijst.

Zucht. Zijn we nou één taalgebied of niet? Het doel van Stichting Lezen, leesbevordering, heeft toch alles met taal te maken? Zou de taal waarin je schrijft en lezingen geeft dan niet een belangrijker criterium moeten zijn voor zo'n lijst dan je woonplaats of je nationaliteit?

Ik vecht nu al een aantal jaren tegen de bierkaai. Intussen probeer ik mezelf te promoten bij Vlaamse scholen. Af en toe lukt dat en dan krijg ik een uitnodiging voor een lezing. Het aanvragen van de subsidie gebeurt dan op de ouderwetse manier: aanvraagformulier uitprinten, met de hand invullen, ondertekenen, naar de school sturen, hun deel laten invullen en ondertekenen, zien dat je een kopie daarvan krijgt... en ten slotte met de post of de fax opsturen naar Stichting Lezen. Ik regel het allemaal zelf, omdat ik de organisator niet wil opschepen met het eigenaardige beleid van Stichting Lezen.

Vlaamse scholen: dit is een oproep! Ik kom graag bij u op school! Vraag massaal lezingen aan, zodat de Stichting Lezen vanzelf genoeg krijgt van al die aanvragen die ze met de post binnenkrijgt en bevestigingen die ze met de post moet versturen. Misschien begrijpt ze dan eindelijk dat het er helemaal niet toe doet waar je woont of waar je ooit geboren bent, als je de kinderen in je taalgebied maar enthousiast kunt maken voor boeken en lezen. En wie weet vindt u mij, en andere niet in België wonende Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs, dan hopelijk binnenkort toch terug op de online schrijverslijst...

Alvast bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Alweer het verkeerde seizoen

2009-03-20T12:39:00.003+01:00

Daar gaan we weer: de bomen botten uit, de kippen beginnen weer te leggen (behalve die van ons, want die zijn al bejaard), de krokussen en narcissen schieten uit de grond en het gras begint weer te groeien...

en ik schrijf verhaaltjes over de herfst.

De volgende 'Jens en Lin' gaat namelijk over het najaar. En hoe goed ik me ook had voorgenomen om de herfstverhaaltjes ook werkelijk in de herfst te schrijven, het is er wéér niet van gekomen.

Ik heb nog één kans, met het zomerboek. Als ik nou gewoon eens direct na het herfstboek aan het zomerboek begon? Tegen de tijd dat de herfstverhaaltjes af zijn, is het waarschijnlijk eind mei of begin juni, perfect om te gaan denken aan zomerverhaaltjes.

Dat zei ik vorig jaar ook over het winterboek (zie bericht Lente in de herfst.) En dat heb ik uiteindelijk geschreven...

in de lente.

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

Opa's en oma's

2009-03-03T20:56:00.005+01:00

Afgelopen weekend was ik te gast bij de VVV van Sluis, waar ik 'Op zoek naar Johan Hendrik' signeerde. Dat boekje is typisch zo'n boekje waar kinderen zelf niet zo snel om zullen vragen - het gaat immers over een historische persoon, en ook al is die geboren in de stad waar je zelf vandaan komt, echt spannend lijkt het niet om te lezen over een man die zijn leven wijdde aan de geschiedenis en de archieven van zijn stad en aan het schrijven van artikelen, schoolboekjes en, last but not least, een woordenboek.

Toch is, al zeg ik het zelf, 'Op zoek naar Johan Hendrik' best een leuk en zelfs een beetje spannend verhaal geworden. En wat fijn dat er opa's en oma's zijn die het boekje kopen voor hun kleinkinderen.

Omdat ze zelf in Sluis wonen en de kleinkinderen niet, bijvoorbeeld. Zodat de kleinkinderen iets te weten komen over het stadje van hun grootouders en/of ouders.

Of omdat de kleinkinderen wel in Sluis wonen, en de grootouders het niet meer dan normaal vinden dat ze iets meer te weten komen over hun beroemde plaatsgenoot.

Of omdat de kleinkinderen niet in Sluis wonen en de grootouders ook niet, en ze het boekje kopen om een leuk souvenir mee naar huis te nemen.

Op de twee signeersessies die ik tot nu toe voor 'Op zoek naar Johan Hendrik' heb gehouden, kwam het een paar keer voor dat oma's en opa's meerdere exemplaren kochten, voor elk kleinkind één.

Als dat geen leesbevordering is! Dank jullie wel, lieve opa's en oma's!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Doe mee!

2009-02-26T13:58:00.003+01:00

Hij staat on line, de schrijfwedstrijd van de bibliotheek Vlissingen! Laat je inspiratie werken en maak het verhaal af waarvan ik de inleiding heb geschreven. Je kunt er een mooi boekenpakket mee winnen, en het winnende verhaal wordt gepubliceerd in de Provinciale Zeeuwse Courant en op de website van de krant en de bibliotheek. Alle verhalen komen trouwens op de site van de bieb te staan.

Om er alles over te lezen en om het wedstrijdformulier te downloaden, klik je hier.

En als je hier klikt, kun je alles lezen over het bezoek dat ik onlangs bracht aan groep 7 van basisschool De Kameleon in Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

Brillenmanspel

2009-02-22T17:02:00.005+01:00

Een niet ongewoon onderdeel van een boekbespreking die kinderen op school moeten houden, is dat ze op een creatieve manier het boek van hun keuze moeten uitwerken. Meestal komen ze dan met een alternatieve omslag, een tekening van een scène uit het boek, ze spelen een passage na, ze houden een fictief interview met de hoofdpersoon of ze komen verkleed als personage uit het boek. Al een paar keer heb ik dergelijke creatieve uitwerkingen van mijn boeken gezien, en ik vind ze telkens even leuk.

Maar de leukste tot nu toe komt van de dochter van een vriendin van me: naar aanleiding van haar boekbespreking van Brillenman bedacht ze een heus gezelschapsspel: het Brillenmanspel!

Compleet met start, finish en opdrachten voor onderweg. Ik vind het een schitterend idee en ben al begonnen te fantaseren over hoe we dit spel op de markt gaan brengen als concurrent voor het aloude ganzenbord...

Misschien schuilt in deze creatieve jonge geest een toekomstig marketinggenie; als het zover is, zal ik haar graag om advies komen vragen!

Ook zoiets leuks bedacht voor een bespreking van een van mijn boeken? Laat het weten via 'reacties' hieronder!

Wie was Johan Hendrik?

2009-02-08T15:17:00.006+01:00

Wie kent Johan Hendrik van Dale?

...

Goed, één tip: hij heeft een woordenboek gemaakt dat naar hem genoemd is. En dat woordenboek kennen we natuurlijk allemaal. Tenminste, dat zou iedereen die Nederlands spreekt toch moeten kennen.

Johan Hendrik van Dale werd geboren in Sluis in Zeeuws-Vlaanderen. Daar is een heuse stichting opgericht die ook naar hem vernoemd is: de Stichting Johan Hendrik van Dale. Deze stichting vond dat J.H. ook bij kinderen meer bekendheid verdiende, en nam het besluit om een boekje te laten schrijven over het leven van de goede man.

Ten tijde van dat besluit, nu ruim tweeënhalf jaar geleden, stond er een groot artikel met foto in de regionale krant over mijn toenmalige nieuwe boek 'De man in de modder'. En zie, de Stichting had zijn schrijver gevonden.

Ik nam de opdracht graag aan, maar kwam er al snel achter dat J.H. echt een 'brave Hendrik' was: hij was schoolmeester en archivaris in Sluis, zat de hele dag en een stuk van de nacht met zijn neus in de boeken, schreef ontelbare boekjes en artikelen over taal en geschiedenis, werkte aan het woordenboek, reisde nooit en had een redelijk zwakke gezondheid. Niks, maar dan ook niks wees erop dat zijn leven ook maar een beetje spannend was geweest. En om daar dan een boekje over te schrijven? Waar was ik aan begonnen?

Maar goed, dat maakte de uitdaging alleen maar groter. Uiteindelijk is er 'Op zoek naar Johan Hendrik' uitgekomen, dat afgelopen vrijdag officieel werd gepresenteerd door de overhandiging van het eerste exemplaar aan de wethouder van Cultuur van Sluis. Van Dale speelt een geheimzinnige rol in het boekje, waardoor twee eigentijdse kinderen behoorlijk in verwarring worden gebracht...

Meer lezen? Het boekje is binnenkort te vinden in boekhandel en bibliotheek, en in de VVV's van Zeeuws-Vlaanderen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Wedstrijd

2009-01-21T20:36:00.004+01:00

Twee keer heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd. De eerste keer is al meer dan tien jaar geleden, met een verhaal dat niks won maar uiteindelijk wel uitmondde in mijn eerste boek, 'Een huis vol geheimen.'

De tweede keer nam ik deel aan de John Flanderswedstrijd. Mijn verhaal 'Het verborgen level' eindigde bij de finalisten en werd in 2007 als Vlaams Filmpje gepubliceerd.

En nu zorg ik zelf voor de 'creatieve input' van maar liefst twee schrijfwedstrijden. Eentje in Vlissingen, waar de bibliotheek een inleiding van mij gaat gebruiken voor een verhalenwedstrijd voor basisschoolleerlingen. En eentje in Sluis, waar de Stichting Johan Hendrik van Dale hetzelfde doet met een andere inleiding van mijn hand.

De bedoeling is natuurlijk dat de kinderen het verhaal afmaken. Het grappige is, dat ik het Vlissingse verhaal zelf ook al compleet geschreven heb. Ik heb een paar zinnen uit mijn verhaal gerecycleerd en aangepast om te dienen als inleiding voor het verhaal van de deelnemers.

Ik ben dus erg benieuwd wat daar uit gaat komen, en in hoeverre de ingezonden verhalen zullen afwijken of overeenkomen met mijn eigen schrijfsel. Het is de bedoeling dat zowel mijn verhaal als het winnende verhaal straks op de website van de gemeente Vlissingen te lezen zal zijn.

De inleiding voor het Sluise verhaal moet ik nog schrijven. Die zal gaan over Jantje van Sluis, de klokkenluider van Sluis die aan het begin van de 17e eeuw de Spanjaarden misleidde en zo een aanval op de stad verijdelde. Nou ja, misleidde, hij was met een zatte kop in slaap gevallen en vergat de klok te luiden, waardoor de Spanjaarden in de war raakten...

Daar moet een schrijver met een beetje fantasie wel iets mee kunnen, toch?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Lang leve de deadlines

2009-01-12T22:09:00.005+01:00

Waarom ligt de was metershoog?
Waarom moeten mensen veel te lang wachten op een antwoord op hun e-mail?
Waarom heb ik NUL keer geschaatst, terwijl het prachtig vriesweer was?
Waarom heb ik al drie weken nauwelijks iemand anders dan mijn huisgenoten gezien?
Waarom kwam ik er elke dag pas om zes uur achter dat ik toch echt moest gaan koken?
Waarom liep ik rond alsof ik met mijn gedachten mijlenver weg was?
Daar was maar één reden voor:
Ik was Met Een Manuscript Bezig.
En niet zomaar bezig, nee, HET MOEST AF.
En... HET IS AF.
Nog één keer lezen, links en rechts nog wat sleutelen en Z.E.S. 4, 'Een geheim achter glas', vertrekt naar Iris, mijn uitgever.
Hoera!
Dan kan ik me weer gaan richten op de volgende deadline.

Het is me wat, met die deadlines. Ze zeggen dat je inspiratie niet kunt dwingen; nou, als er bij mij niet een stokje achter de deur zit, kan ik jaren met een manuscript bezig blijven.

Dus: Lang leve de deadlines!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Een blijvertje

2009-01-02T11:33:00.010+01:00

Een gelukkig 2009 gewenst aan ieder die de moeite genomen heeft nog eens op mijn weblog te kijken! En iedereen die in 2008 een boek van mij gekocht heeft: bedankt!

Wat gaat 2009 ons brengen? In elk geval een aantal nieuwe boeken.

Toen in 2001 mijn eerste boek uitkwam, wilde zo ongeveer iedereen die ik kende er eentje kopen. Het was natuurlijk ook iets bijzonders, zo'n echt, officieel uitgegeven boek!

Ook het tweede boek vond gretig aftrek. Bij het derde werd het al iets gewoner dat ik boeken schreef, en uiteraard werden ook de reacties iets minder uitbundig.

Na het vierde boek werd langzaam duidelijk dat ik misschien wel eens een 'blijvende schrijver' zou kunnen worden. Het nieuwe ging eraf, en een logisch gevolg daarvan was natuurlijk dat niet alle familieleden, vrienden en kennissen ook weer mijn volgende nieuwe boek aanschaften. Toch waren er een paar die trouw volhielden. Inmiddels prijkt praktisch elk boek van mij in hun boekenkast, wat ik natuurlijk prachtig vind.

Ach, wat een aanslag op hun budget was het recordjaar 2008, toen er maar liefst negen nieuwe titels uitkwamen!

2009 wordt waarschijnlijk iets bescheidener. Een titel of vier, vijf, denk ik. Maar goed ook, met die kredietcrisis...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Dagtrip

2008-12-16T19:50:00.006+01:00

De afgelopen weken ben ik meermaals op pad geweest voor mijn boeken. Een van die trips bracht mij in Utrecht, waar ik een afspraak had met enkele mensen van het Spoorwegmuseum.

Want, zoals in het vorige bericht al ter sprake kwam, de Vuurdraak is on tour. En waar kun je een boek over de eerste trein beter in de spotlights zetten dan in het Spoorwegmuseum?

Met marketingman Jimme, evenementenman Jelle en educatief medewerkster Yolanda had ik een inspirerend gesprek over een mogelijke 'Vuurdraakactie'. Er waren volop ideeën: acteurs verkleed als personages uit het verhaal, voorlezen op locatie, een wedstrijd met leuke prijzen, een persmoment, etc. En dat allemaal in het prachtige decor van het Spoorwegmuseum.

Ik reisde - jawel - met de trein naar Utrecht. Dat betekende een uur met de auto naar het dichtstbijzijnde station, dan ruim twee uur in de trein en ruim twee uur terug, en weer een uur met de auto naar huis. Dik zes uur reizen voor een afspraak van een uurtje...

Maar het was het waard: zoals het ernaar uitziet, komt er inderdaad een 'Vuurdraakdag' in het Spoorwegmuseum. En bovendien: wat zou ik klagen? In de tijd van de Vuurdraak had ik met de koets naar het station en met de stoomtrein naar Utrecht gemoeten... dat had me vast een dag of twee gekost!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Vuurdraak on tour

2008-11-27T20:42:00.006+01:00

Toen de expositie 'Kinderboekenwerk' was afgelopen, heb ik uiteraard alle originele tekeningen naar de illustratoren teruggestuurd. ivan & ilia hadden al laten weten dat ze, nu de tekeningen toch ingelijst waren, er bij hen in de buurt ook iets mee wilden doen.

Daarom gingen ze in gesprek met Kinderboekwinkel de Boekenwurm in Maastricht. Omdat ivan & ilia nog meer historische verhalen geïllustreerd hebben, en omdat binnenkort Jan Paul Schutten (die met zijn geschiedenisboek 'Kinderen van Amsterdam' de Gouden Griffel heeft gewonnen) in de winkel op bezoek komt, zagen ze bij De Boekenwurm een soort van historisch expositietje in de etalage helemaal zitten.

En zie: de lijsten met 'Vuurdraak' illustraties hangen prominent in de etalage van De Boekenwurm.

De Vuurdraak is on tour!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

De weg kwijt

2008-11-18T21:16:00.005+01:00

Zo, de Boekenbeurs ligt inmiddels alweer een week achter ons, en zoals bijna elk jaar ben ik erin geslaagd de drukste dag te missen (10 nov), maar daarom niet getreurd.

Tussen de bedrijven door heb ik een nieuw manuscript af weten te maken, met als titel 'de bus is de weg kwijt', een eerste versie voor een nieuw samenleesboek voor Uitgeverij Delubas. Het gaat over een buschauffeur die een afslag mist en daardoor de passagiers een verrassende dag bezorgt.

En net zoals mijn vorige samenleesboek Piko en Frutsel gebaseerd was op ware gebeurtenissen, zo heb ik ook aan den lijve ondervonden hoe het voelt als de bus waarin je zit de verkeerde kant op rijdt.

Het was in november vorig jaar. Ik was op weg naar de Boekenbeurs. Vlak voor Antwerpen splitst de snelweg. De busroute gaat over de linkertak van die splitsing. Maar de chauffeur hield rechts aan en bleef dat doen. Tot mijn grote verbazing en die van de overige passagiers draaiden we rechts weg, richting Antwerpen Centrum...

Wegwerkzaamheden? Omleiding? Ongeluk? Toen ik het voorzichtig ging vragen, haalde de chauffeur een beetje hulpeloos zijn schouders op en zei: 'ik heb 'm gemist...' Intussen waren we al langs het Justitiepaleis gekomen en tuften we in hartje Antwerpen rond, terwijl de mensen aan de halte zich waarschijnlijk afvroegen waar de bus bleef.

De chauffeur was compleet de weg kwijt. Uiteindelijk heb ik hem gevraagd mij bij het eerstvolgende metrostation af te zetten, zodat ik die dag toch nog op de Boekenbeurs terechtkwam.

Of het met die bus nog goedgekomen is weet ik niet. Maar ik had in elk geval weer stof voor een verhaal!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Mager

2008-11-07T09:24:00.005+01:00

Vorige week was de uitreiking van de Zeeuwse Boekenprijs in de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg. Clavis had 4 (vier!) boeken van mij ingestuurd in de categorie Jeugd- en Kinderboeken: de eerste drie delen van Z.E.S. en het eerste deel van 'Jens en Lin'. Daarnaast waren er nog twee inzendingen.

De jury vond het aanbod in deze categorie 'mager' en besloot om geen kinderboek op te nemen in de nominatie-shortlist. Tja, over dat 'mager' kun je discussiëren natuurlijk, maar ik had ook niet echt gerekend op een nominatie. Jury's van dergelijke prijzen hebben het meestal niet zo begrepen op lekker leesbare en 'gewoon' spannende kinderboeken, als aan de andere kant van het aanbod (e)lit(er)aire 'serieuze' romans, moeilijk toegangelijke poëziebundels of wetenschappelijke werken staan.

Alle ingezonden boeken kwamen wel in aanmerking voor de publieksprijs, en daar was het een kwestie van stemmen ronselen. Eerst twijfelde ik: was dat niet een beetje goedkoop? Maar ik gooide de twijfels overboord en mailde zo'n beetje iedereen in mijn adresboek om te vragen of ze op mij wilden stemmen (en dan liefst op één boek, want met stemmen verdeeld over vier boeken schiet je weinig op, natuurlijk).

Dat leverde 68 stemmen op, en ik wil iedereen die op mij gestemd heeft hiervoor heel hartelijk bedanken. Ik werd vierde (van de 45), en mijn doel was bereikt: de jury had me in ieder geval opgemerkt!!

Op de avond van de uitreiking van de prijs rees de vraag hoeveel belang de jury en de genomineerden eigenlijk hechtten aan hun eigen prijs: van de vijf juryleden waren er maar twee aanwezig, en van de vijf genomineerden ook... die opkomst zou je dus ook 'mager' kunnen noemen. En wat een geluk dat de uiteindelijke winnares één van die twee aanwezige genomineerden was. Anders hadden ze daar mooi gestaan met hun Gouden Zeeuws Meisje!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Help, het is weer Boekenbeurs!

2008-11-04T20:12:00.002+01:00

Van 31 oktober t/m 11 november bulkt Antwerp Expo weer van de boeken, schrijvers, uitgevers, activiteiten, voorleessessies, signeersessies, lezingen en wat je ook maar kunt bedenken dat met boeken te maken heeft.

Dat betekent dus:

zo vaak als ik kan gaan signeren;
gezellige babbels met collega-auteurs;
veel lezers ontmoeten;
kennismaken met nieuwe auteurs en medewerkers in de Clavis-stal;
veel te veel Marsjes, Milky-Ways en Snickers;
en ook veel te veel chips (omdat wij als auteurs verwend worden door de mensen van Clavis);
hopelijk veel boekenverkoop;
plannen maken voor het nieuwe schrijfjaar;
gezinsleden die me plots bijna niet meer zien;
stapels ongestreken was;
nog meer stapels ongewassen was;
een overvolle mailbox die nauwelijks gelezen wordt;
lopende opdrachten die twee weken vertraging oplopen;
een blog waar een doodse stilte heerst.

Want je kunt je wel voornemen om tijdens de Boekenbeurs gewoon door te werken, in de praktijk komt er meestal helemaal niks van. Dat zou ik na 8 jaar 'beurzen' toch wel moeten weten...

Toch bijblijven? Kom dan naar de beurs tijdens een van mijn signeerdagen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Het staat er wél

2008-10-26T13:30:00.004+01:00

De expositie 'Kinderboekenwerk', van originele illustraties uit mijn boeken (zie bericht van 6 oktober ), loopt twee weken langer dan gepland.

Het is natuurlijk erg verleidelijk om te beweren dat deze verlenging een gevolg is van het overweldigende succes. En hoewel iedereen die de expositie bezocht heeft enthousiast was (tenminste, degenen die ik erover gesproken heb), is de ware reden van de verlenging iets meer 'down to earth': de kunstenaar die het zaaltje na mij had gereserveerd belde af, en er was niets om het gat te vullen. Dus mocht ik er nog twee weken aan vastplakken.

In de eerste week, tijdens de Kinderboekenweek, hebben een heleboel leerlingen van een aantal basisscholen de expositie bezocht. Ik had een speurtocht gemaakt, waarvan de vragen allemaal op te lossen waren aan de hand van de tekeningen en de informatiepanelen.

De kinderen gingen op pad met hun blaadje. En al snel klonk het links en rechts: 'Ik kan het niet vinden!' 'Het staat er niet!' Maar als de juf of ik dan zei 'lees nou eens goed', dan was het van: 'o ja, het staat er wél!!'

Een teken des tijds, zeker? Alles moet snel, snel, en wat je in één oogopslag niet kunt vinden bestaat niet. Ik had zoiets wel verwacht. Maar ik vertikte het om de vragen in de speurtocht op dergelijk zapgedrag af te stemmen.

Misschien ben ik heel diep vanbinnen zelf wel een juf...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Rappende Reinaert

2008-10-23T15:28:00.004+02:00

Vorige week was ik, ter afsluiting van de Kinderboekenweek, op de Schrijversmarkt in boekhandel De Drvkkery in Middelburg. Daar ontmoette ik rapper Charlie May, die er zijn boekje 'Reinaert de vos... gerapt' presenteerde.

Charlie heeft het aangedurfd om het middeleeuwse epos Van den vos Reynaerde om te zetten in een hedendaagse rap. Omdat in mijn woonplaats Reinaert de vos zo'n beetje op een voetstuk staat, en ik als stadsgids het verhaal vrij goed ken, was ik erg benieuwd naar deze nieuwste vertaling en uitvoering. Vorig jaar heeft Charlie zijn Reinaertrap al eens opgevoerd in onze stad, maar dat heb ik toen maar ten dele gezien omdat ik... jawel, aan het gidsen was.

Ik heb zijn boekje gekocht en de cd beluisterd, en ik neem mijn petje af voor de prestatie. De middeleeuwse teksten zijn helemaal opnieuw hertaald en dat ook nog allemaal op rijm. Momenteel trekt Charlie met zijn rap door het land om op te treden, o.a. tijdens schoolvoorstellingen - een geweldige manier om jongeren te betrekken bij (en hopelijk te interesseren voor) ons culturele erfgoed.

Op YouTube staat trouwens een leuk filmpje van de Schrijversmarkt (ook gemaakt door Charlie & Friends).

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

Poem Express

2008-10-15T20:32:00.004+02:00

Hoezo ik hou me niet met gedichten bezig (zie bericht Gedichtenwedstrijd van 28 augustus)? De afgelopen weken heb ik me bijna élke dag met gedichten beziggehouden! Ik begeleidde in de bibliotheek het project Poem Express, waarbij kinderen uit de groepen 5 en 6 van een aantal basisscholen een gedichtenposter maakten.

Eerst kwamen ze naar de bibliotheek. Daar vertelde ik over de Poem Express, liet ze kennismaken met verschillende soorten gedichten, las er ook enkele voor en vertelde toen dat het de bedoeling was dat ze zelf een gedicht of een 'mooie zin' gingen schrijven. In het begin waren er een heleboel die dachten dat ze dat nóóit zouden kunnen, en die met frisse tegenzin aan de slag gingen.

Maar wat kwamen er mooie dingen uit! Een meisje dat saxofoon speelt en dat verwoordt als 'ik blaas op een zilveren zwaan'. Of een jongen die schrijft over zijn thuisland Macedonië waar hij naar verlangt. Een gedicht van een voetballertje, dat vertelt wat ouders, trainers en toeschouwers langs de kant schreeuwen als hij op het veld staat.

Alle kinderen gingen met hun eigengeschreven gedicht weer naar school. En daar hebben ze er posters van gemaakt. De mooiste posters van elke school komen in een tentoonstelling in de bibliotheek te hangen.

Ik ben erg benieuwd. Want ik heb wel de meeste gedichten gezien, maar ik weet niet hoe de posters geworden zijn.

Wordt vast en zeker vervolgd, want ik mag op 23 oktober, samen met Yolenta, die het postermaken begeleidde, de 'finale' van de postertentoonstelling presenteren, waarin drie uiteindelijke winnaars uit de bus komen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Kinderboekenwerk

2008-10-06T20:15:00.004+02:00

Mijn expositie loopt! 'Kinderboekenwerk' is de titel, en er hangen ruim twintig originele tekeningen uit mijn boeken. ivan & ilia, Wilbert van der Steen, Wouter Tulp en Sanne te Loo hebben hun originelen hiervoor ter beschikking gesteld. Naast de illustraties zijn er studies en schetsen te zien, zodat je een mooi beeld krijgt van het traject dat een illustratie aflegt voordat hij in een boek terechtkomt.

Afgelopen zaterdag was de opening van de tentoonstelling en de presentatie van mijn nieuwe titels: De winterpret van Jens en Lin, De vuurdraak, De valse koopman en Piko & Frutsel. De opening werd goed bezocht, en vandaag heb ik de eerste twee van twaalf schoolgroepen op bezoek gehad die de tentoonstelling komen bekijken.

Tja, van schrijven zal de eerste tijd niet veel komen, vrees ik...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.