donderdag 10 maart 2011

Piko en Frutsel, de crime scene...

Een paar jaar geleden vond ik na het omhakken van een boom in de tuin een nest met twee duivenbaby's. Eentje ging er snel dood, de ander kon ik grootbrengen. De duif vloog uit, kwam nog een paar keer terug, maar was me toen al snel vergeten, want ik heb hem daarna niet meer gezien. Mijn avonturen met de duifjes zijn terug te vinden in het Samenleesboek 'Piko en Frutsel' .

In onze tuin staat een vogelhuisje, dat ik trouw voorzie van zaadjes, nootjes en vetbolletjes. Elke dag zag ik wel een roodborstje, een merel, een musje of een meesje. De trouwste bezoekers waren echter een koppeltje kleine duiven. Piko was er niet bij, dat had ik allang gezien. Maar ze waren wél leuk.

Alles ging goed, tot ik op een dag dit tafereel aantrof. Een heuse crime scene, met de sporen van de moord nog duidelijk zichtbaar. Zit je daar als duif te smullen van een lekker hapje, word je zélf plots het lekkere hapje! Ik had het kunnen weten: er sluipen altijd een stuk of vijf buurkatten door onze tuin. Heb ik de arme duifjes in de val gelokt? Ben ik nu medeplichtig? Het ergste is nog dat er sindsdien veel minder vogeltjes in het huisje lijken te komen. En al helemaal geen duifjes...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Geen opmerkingen: