woensdag 21 oktober 2009

Een konijn dat blijft

Jaren geleden schreef ik voor de kinderpagina van de Vlaamse krant 'Het Laatste Nieuws' elke week een verhaaltje over het konijn Woepie. Woepie was geen gewoon konijn. Hij was blauw (huiskleur van de krant), hij liep rechtop en hij gedroeg zich als een ondeugend jongetje van een jaar of acht.

Elke week beleefde hij een avontuur in de krant. Er kwamen Woepieknuffels, Woepieheuptasjes, Woepiehorloges, Woepieschooletuis. En toen, na zes jaar, trok de krant de stekker eruit. Ze hadden Samson en Gert ontdekt, en er kwam vanaf toen een Samsonpagina die geheel werd uitbesteed aan de makers van Samson.

Ze bleven zitten met een berg Woepiespullen, en zo kon het gebeuren dat ik zomaar een hele zak vol pluchen Woepies in de schoot geworpen kreeg. Enkele jaren later, na de publicatie van mijn eerste boek, begon ik af en toe scholen en bibliotheken te bezoeken. Als herinnering aan mijn bezoek liet ik dan vaak zo'n pluchen konijntje achter.

Zo ook in de bibliotheek van Philippine, waar ik in december 2005 te gast was. Tijdens de Kinderboekenweek dit jaar was ik er weer, en wie hing daar nog altijd aan zijn zuignapje tegen het raam? Precies... Woepie!

De huidige bibliotheekmedewerkster en de kinderen van de brede school hadden geen idee meer van de herkomst van dat blauwe konijntje. Hij hing er nu eenmaal, daar hadden ze zich nog nooit vragen bij gesteld. Sinds kort weten ze dus weer dat hij Woepie heet.

Ik ben benieuwd of er nog plaatsen zijn waar hij zo lang heeft standgehouden. Er komen er in elk geval geen meer bij, want mijn zak Woepies is allang leeg. Ik heb er nog een paar, maar die houd ik zelf. Als aandenken. Schrijven over Woepie was tenslotte min of meer het begin van mijn schrijversbestaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Geen opmerkingen: