vrijdag 24 juli 2009

Digitaal verhaal


Steeds vaker kom ik in klassen waar een digitaal schoolbord hangt. Een fantastische uitvinding, want iedereen in de klas kan elke afbeelding goed zien en je hoeft niks meer rond te laten gaan, behalve dan als de zon recht op het bord schijnt en er geen verduisteringsmogelijkheden zijn - dat heb ik al meegemaakt.

Toch neem ik altijd ook 'tastbaar' materiaal mee. Prints, boeken, foto's... Je weet immers maar nooit of het bord het net de vorige dag begeven heeft. Of dat de computer het niet doet. Ook dat heb ik al meegemaakt.

En soms, ach, soms zie ik daar zo'n prachtig bord hangen en heb ik een usb-stick klaar in mijn tas die ik zó in de klascomputer kan inpluggen. Maar dan zie ik daar ook een stoel klaarstaan voor het bord, en de stoelen van de kinderen in een knusse kring eromheen... dan ga ik echt niet met dat digitale bord aan de slag. Dan kletsen we gezellig over boeken in een besloten kringetje.

En dan blijkt nog vaak dat de 'digikids' van tegenwoordig dat kletsen in een kringetje minstens zo leuk vinden als een indrukwekkende Powerpoint-presentatie. Zo zei een meisje onlangs tegen me: 'Ik had nog uren kunnen doorkletsen, het was zó gezellig!'

En daar doe je het toch voor?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Geen opmerkingen: