dinsdag 23 juni 2009

Helmond

Onlangs was ik te gast op een aantal basisscholen in het Helmondse. In mijn jeugd betekende Helmond 'de stad'. Helmond was net te ver om te fietsen: je ging er met de auto of met de bus naartoe. In Helmond ging je twee keer per jaar nieuwe kleren kopen en twee keer per jaar naar de tandarts. Je ging er met school op zwemles, in de zomer naar het openluchtzwembad en in de winter was er tennistraining in de sporthal. Op de hoek van de winkelstraat was een automatiek waar je na afloop van een dagje winkelen een kroketje uit de muur mocht trekken.

Van het dorp waar ik woonde naar Helmond liep één rechte weg. Je kwam vanzelf in de stad, en op een gegeven moment mocht ik dan ook alleen met de bus. Het centrum was immers niet zo groot, en na een tijdje had je wel door hoe je van de ene plek naar de andere moest gaan. Helmond was vertrouwd, Helmond was bekend.

Toen ik voor mijn eerste schoolbezoek vanuit mijn ouderlijk huis naar Helmond ging, reed ik ineens over onbekende rotondes, onder nieuwe bruggen en door vreemde bochten, en plots bevond ik mij in een hele nieuwe woonwijk die uit de grond gestampt was op een plek waar vroeger alleen maar bos was. Pas toen ik in het centrum kwam, herkende ik een paar straatnamen. Die straten waren dan weer smaller en kleiner dan ik dacht. Of leken ze vroeger gewoon veel indrukwekkender in de ogen van een dorpsmeisje? Ik kwam langs (voor mij) nieuwe winkelcentra, flatgebouwen, bedrijven... als je me er geblinddoekt neergezet had, zou ik niet geweten hebben dat ik in Helmond was.

Nooit gedacht dat ik in hartje Helmond ooit mijn weg nog eens zou moeten zoeken met een TomTom...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

1 opmerking:

Anoniem zei

Dat vind ik echt een mooi geschreven stukje, Anneriek. Groetjes van de Westendenaars.