donderdag 28 mei 2009

Herinneringen ophalen

In het algemeen worden mijn boeken gelezen door kinderen op de basisschool. Uitzonderingen zijn 'Een huis vol geheimen', 'Tante Ada's erfenis' en 'De man in de modder', die ook in de eerste jaren van het voortgezet onderwijs nog lezers vinden. Dat was een van de redenen waarom ik uitgenodigd werd door het Sint-Willibrord Gymnasium in Deurne om in de brugklas over die boeken te komen vertellen.

Een andere reden, en misschien nog wel belangrijker, was, dat ik zelf op die school heb gezeten. En ja hoor, na de voorbereide vragen over schrijven en boeken, kwamen de vragen die voor de huidige brugklassers minstens zo interessant waren:

Zijn er nog leraren op school die u vroeger ook heeft gehad?
Wie vond u leuk en wie niet en waarom?

Er liepen inderdaad nog leraren rond die ik vroeger ook had gehad. Toendertijd waren het de onstuimige jonge honden die het establishment op zijn kop zetten (eind jaren 70/begin jaren 80), tegenwoordig vormen zij de gevestigde orde; grijzer, kaler, dikker... de waardigheid en berusting uitstralend van jarenlange leservaring.

Het was een vreemde gewaarwording om een leraar de hand te schudden die mij wel herkende, maar ik hem niet... Het bleek mijn oude wiskundeleraar te zijn, toen een jonge, chaotische vent met slordige rode krullen en dito baard, corduroy broek en sandalen, nu een bedaagde, kalende heer op leeftijd met bril en gladde kin.

Hij moet intussen duizenden leerlingen hebben zien passeren. Ik vraag me af hoe het komt dat hij zich mij zo snel herinnerde... Misschien omdat ik tot zijn frustratie met meer geluk dan wijsheid voor mijn examen wiskunde slaagde? Ik haalde het namelijk pas nadat de correctienorm landelijk was bijgesteld...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

Geen opmerkingen: