donderdag 26 maart 2009

Vlaamse scholen, laat van u horen!

Deze week was ik op bezoek bij Basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg bij Gent. Voor mij als grensstreekbewoner een boogscheut. Veel scholen in Vlaanderen zijn vanaf de plaats waar ik woon eigenlijk dichterbij dan scholen in Nederland. Bovendien heb ik zelf tien jaar in Vlaanderen gewoond en heb ik een Vlaamse schoonfamilie, dus ik heb wel wat met Vlaanderen.

Daarom informeerde ik een paar jaar geleden of ik bij de Vlaamse Stichting Lezen op de schrijverslijst kon komen. Op de schrijverslijsten van de Nederlandse SSS prijken immers ook legio namen van Vlamingen, dus waarom niet andersom? Organisatoren vinden je immers makkelijker als je naam en een korte beschrijving van de inhoud van je lezingen in de lijst op de website van Stichting Lezen staan.

Maar helaas, ik ving bot. Ik mocht niet op de online schrijverslijst. Reden: ik woonde niet in België en ik was geen Belgische. Op mijn vraag of dat betekende dat Vlaamse organisatoren dan ook geen lezingensubsidie kregen van Stichting Lezen als ze mij uitnodigden, was het antwoord echter óók nee. Dus organisatoren krijgen wél subsidie voor een lezing van mij, maar ik mag niét op de lijst, en de boeking kan ook niét online gebeuren, maar moet via de post of de fax.

Op haar website beweert de Stichting Lezen dat de Auteurslijst de gegevens van alle auteurs bevat die in aanmerking komen voor een toelage. Dat is dus niet waar. Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs die niet in België wonen, komen (mits natuurlijk aan de andere criteria is voldaan) WEL in aanmerking voor een toelage, maar mogen NIET op de auteurslijst.

Zucht. Zijn we nou één taalgebied of niet? Het doel van Stichting Lezen, leesbevordering, heeft toch alles met taal te maken? Zou de taal waarin je schrijft en lezingen geeft dan niet een belangrijker criterium moeten zijn voor zo'n lijst dan je woonplaats of je nationaliteit?

Ik vecht nu al een aantal jaren tegen de bierkaai. Intussen probeer ik mezelf te promoten bij Vlaamse scholen. Af en toe lukt dat en dan krijg ik een uitnodiging voor een lezing. Het aanvragen van de subsidie gebeurt dan op de ouderwetse manier: aanvraagformulier uitprinten, met de hand invullen, ondertekenen, naar de school sturen, hun deel laten invullen en ondertekenen, zien dat je een kopie daarvan krijgt... en ten slotte met de post of de fax opsturen naar Stichting Lezen. Ik regel het allemaal zelf, omdat ik de organisator niet wil opschepen met het eigenaardige beleid van Stichting Lezen.

Vlaamse scholen: dit is een oproep! Ik kom graag bij u op school! Vraag massaal lezingen aan, zodat de Stichting Lezen vanzelf genoeg krijgt van al die aanvragen die ze met de post binnenkrijgt en bevestigingen die ze met de post moet versturen. Misschien begrijpt ze dan eindelijk dat het er helemaal niet toe doet waar je woont of waar je ooit geboren bent, als je de kinderen in je taalgebied maar enthousiast kunt maken voor boeken en lezen. En wie weet vindt u mij, en andere niet in België wonende Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs, dan hopelijk binnenkort toch terug op de online schrijverslijst...

Alvast bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

1 opmerking:

Anoniem zei

Kordate oproep, Anneriek.
Natuurlijk heb je gelijk. Groetjes. Westendenaar.