zaterdag 12 juli 2008

Jeugdsentiment

Schrijvers schrijven niet alleen boeken, ze lezen er ook; tenminste, dat hoop ik. Ik wel, in elk geval. Het liefst historische romans, hoewel dan weer niet van het soort waarin kasteelvrouwen door donkere, heldhaftige hartenbrekers worden ontvoerd (behalve dan Wuthering Heights, maar dat boek is een klasse apart).

Er is wel een tijd geweest dat ik zwaar onder de indruk was van zo'n donkere, heldhaftige hartenbreker. Dat was Don Miguel de Mañara, hoofdpersoon uit het boek 'Don Juan' van Josef Tomán. Ik las het boek toen ik een jaar of vijftien was en werd onmiddellijk meegesleept door de vurige, zeventiende-eeuwse, Spaanse edelman, die voorbestemd was om priester te worden, maar als student de wilde kant van het leven ontdekte en vervolgens het hele land doorkruiste, daarbij een spoor van onteerde vrouwen en gebroken harten achterlatend. Het soort man voor wie vrouwen hun familie verloochenen, hun hele hebben en houden in de steek laten en zelfs zelfmoord plegen. En die man krijgt dan aan het eind van zijn leven spijt en slijt zijn laatste dagen als boeteling en weldoener. Zucht.

Ik heb het boek destijds toen het uit was, onmiddellijk een tweede keer gelezen...

In de bieb of de boekhandel is het boek niet meer te vinden. Daarom tikte ik de titel zomaar eens in op Google. En ja hoor: op verschillende veilingsites was het te koop! En voor € 1,50 kon ik dat boek, waarbij ik als puber wegzwijmelde (o, als Miguel de Mañara mij toch eens tegenkwam, en stel je dan voor dat ik de geliefde was naar wie hij zo wanhopig op zoek was...), toch niet laten liggen?

Ik ben het opnieuw aan het lezen. Gewoon, om te kijken wat er van zo'n boek overblijft als je dertig jaar ouder (en wijzer...) bent. Eigenlijk is Miguel de Mañara een verwend mannetje met teveel hormonen en oncontroleerbare driftbuien. De liefdes zijn wel érg vurig en de vrouwen érg onschuldig, de wandaden érg slecht en de spijt érg heftig.

En toch. Het blijft leuk. Het boek is zeker geen domme kasteelroman. Al was het maar omdat Miguel, ondanks zijn enorme pieken en dalen, overal een geloofwaardig karakter blijft. En omdat de auteur een fantastische kennis aan de dag legt over de maatschappij in het Spanje van die tijd. De 17e-eeuwse godsdienstwaanzin waart als een spook door het hele boek. Maar of ik dat als vijftienjarige ook al opgemerkt had, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk niet...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

1 opmerking:

Anoniem zei

Misschien interessant voor u, een nieuwe uitgave over Miguel Manara:
http://manara.pumbo.nl